Tijdloze vergankelijkheid

Een tijdloos verhaal heeft Tommie Goerz met Door de sneeuw, geschreven. Het boek Im Schnee is uitstekend vertaald door Ralph Aarnout en uitgegeven bij Atlas Contact. over de vergankelijkheid van een dorpsgemeenschap ergens in het Zuiden van Duitsland. Max moet afscheid nemen van zijn overleden vriend Schorsch. Terwijl de sneeuw valt en het dorp onder een witte deken ligt, herinnert de oude Max de verschillende gebeurtenissen uit het dorp.

De goede en de kwalijke herinneringen. Ze zijn opgeslagen in de gedachten van de oude Max. Hoe lang nog? De nieuwbouw rukt op en de ouderen overlijden, de een na de ander. En je kunt het wel met foto’s willen vastleggen, maar met het heengaan van de mensen verdwijnen ook de echte verhalen, de goede én de slechte.

Werkelijk prachtig, hoe Tommie Goerz in korte en beeldende zinnen de vergankelijkheid én onverwoestbare dorpsgebruiken beschrijft. Terwijl de sneeuw valt, schurken de ouden van dagen bij elkaar in de warmgestookte huizen met braadworst, bier en herinneringen omtrent de overleden Schorsch. Oude tradities, zoals waken bij de dode en het delen van elkaars herinneringen. Nog een laatste keer, de verhalen vertellen. De verhalen van vroeger geven verbinding, maar is dat wel zo? Is er een echte band?

‘Het is ook goed om te leren zwijgen. En om geen vragen te stellen.’ (P. 145, Door de sneeuw)

Want, eigenlijk wordt er vooral verzwegen. Onder de mooie sneeuw, woekert al datgene wat niet aan de oppervlakte mag komen.

Ik waardeer dit tijdloze verhaal met 5 sterren.