Litteken

Winter in Sokcho speelt zich af in de havenplaats Sokcho in Zuid-Korea. De Franse tekenaar Kerrand verblijft in het pension waar de vrouwelijke hoofdpersoon werkt. Hij zoekt naar inspiratie en naar de perfecte afronding van zijn strip.
Er ontwikkelt zich een bepaalde spanning tussen de twee die boeiend beschreven wordt door de Koreaans/Franse schrijfster Elisha Shua Dusapin. Ook de hoofdpersoon van het boek is Frans/Koreaans. Vanwege de zorg voor haar moeder kan ze niet naar het hippe Seoel vertrekken en blijft ze dus in de plaats Sokcho achter, wachtend. Haar Franse vader hoewel afwezig, is in haar zoeken naar identiteit en zingeving, in haar gemis prominent aanwezig.

Het boek is dromerig en ondanks de geringe hoeveelheid bladzijden intens. De meerdere Koreaanse gerechten zijn een lust om over te lezen. Een metafoor voor complexiteit en fijnzinnigheid. Ze spreken een voor de Europese lezer mysterieuze taal. Het zorgvuldig samengestelde eten zegt ook veel over de intense ingehouden emoties die in het boek opspelen. Zoals het klaarmaken van de kogelvis een ware proeve is, met gevaar voor eigen leven indien genuttigd en niet goed geprepareerd.

Het einde van het boek is lastig te duiden. De strijd met het vinden van de perfecte vorm blijkt haast niet invulbaar, dan met een raadselachtige laatste penseelstreek. De afstand tussen de hoofdpersonen blijft. De vrouwelijke hoofdpersoon half Europees half Aziatisch vindt uiteindelijk de ‘perfecte’ vorm in het litteken dat ze op haar huid draagt.

‘litteken,
snee van een penseel
op de schubben van een vis’ (P. 173)

Vanwege de sfeer en ingehouden spanning, de wonderbaarlijke gerechten, de prachtige uitgave en mooie, dromerige stijl: vier sterren.