Laatste man botst op onmogelijke vrijheid?

Het is een boek waar ik weinig grip op heb. De titel van het boek staat in mijn ogen niet in verhouding tot de inhoud. Waarom is hij de laatste man? Hij is in niets onvrij, maar komt vaak tegenwerking tegen. Tja, wie niet? Wat heeft rebelsheid te maken met onvrijheid? Ik zou eerder beweren dat rebelsheid zelfs een teken is van vrijheid. Felle voetballer, nukkige puber die ook slechte broer is, gebroken kinderliefdes, drammende linkse criticus net na mei '68 waardoor hij liefjes verliest, kritisch professor die er niet toe komt om te doen wat hij echt wil, die dan eindelijk evenwicht vindt in een relatie met een dochter maar dan plotseling weer gegrepen wordt door een even heftig voorval als in zijn kindertijd. Laatste man? Is dat de beperking van de vrijheid? De vrijheid is toch altijd beperkt, wat je ook denkt, waar je ook staat, wat je ook doet of denkt. De lijnen die je wil trekken lopen vaak dood door omstandigheden. De levensloop is toch een per definitie niet te voorspellen teerlingworp? Je kan beweren dat iedereen een beetje een zwaard van Damocles boven het hoofd hangen heeft. Dat maakt het bestaan ondraaglijk licht zoals iemand al schreef. Hoewel, het aanvaarden van die lichtheid kan het leven soms erg draaglijk maken, niet? Het blijvend verzet tegen conventie of platte commercie zal hopelijk met Martin niet uitgestorven zijn. Hij is voorzeker niet de laatste man. Ik begrijp het hele opzet dus niet zo goed. Maar ja, het is vlot geschreven en leest makkelijk.