Prachtige scheldpartij

Het boek begint meteen zoals je van Mutsaers kan verwachten en verlangen: uitbundig en plastisch in taal, na de tweede regel al in derde versnelling, sleurt ze mij waar zij zijn wil. Op pagina 3 weet je al hoe de vork aan de steel zit: een bizar en succesvol intellectueel is even bizar vol van de Doubs, een rivier in de Jura, waar hij al badend zelfs een erotische voldoening uit haalt, maar in zijn tweede jeugd begaat hij de vergissing van zijn leven begaat, en trouwt met een veel jonger en ambitieus vrouwmens 'met mediocre talenten''. Voor hem moet je de onverwachte bochten die het leven, net zoals de rivier, neemt als een liefdesgeschenk aanvaarden, zij wil rechtlijnigheid. En dan gaat het los: tijdens een boswandeling weten ze niet goed meer waar ze zich bevinden. Hij vindt het avontuurlijk leuk, zij huivert van VERDWALEN. En daarop volgt het lijf van het boek: een tirade 'van niveau' van 100 bladzijden. Met haar valt blijkbaar geen land te bezeilen en dan gaat hij maar alleen verder en neemt elke bocht dat op zijn bosparcours komt voor lief, zelfs waar dat in een ietwat rare homosfeer belandt, maar ook dat blijft niet duren, en hij blijft op zoek naar zijn eeuwige liefde. Het boek krijgt dan een open einde. Ik heb bijzonder genoten van de zwierige stijl waarmee ze haar personages haarfijn neerzet.