een verhaal zonder stellingname noch empathie.

Hoe komt iemand ertoe heel zijn leven te verwoesten? De auteur suggereert sociaal determinisme: een man, arm, klein misdrijf, alcohol, geweld, vroegtijdige dood. Hij had zich daartoe kunnen beperken en een sociologisch getint boek schrijven. Maar het gaat over zijn broer, en Eddie Belleguele fantaseert niet, hij beschrijft realiteit. Dat maakt het wat moeilijk. Een paar jaar geleden zou hij hier een politiek pamflet van gemaakt hebben, net zoals in zijn "Ils ont tué mon père". Dat zou een duidelijke stellingname zijn waarbij de lezer zich een gedacht van kan maken en eventueel een oordeel over kan vellen.
Door echter van bij de aanvang duidelijk te maken dat hij zijn broer al jaren niet meer wilde horen noch zien stelt hij zich boven de hele situatie. Hij probeert bijwijlen wat empathie op te wekken maar het blijft al bij al ontzettend afstandelijk. Het is in mijn ogen een zuiver intellectuele benadering van dit op zichzelf gruwelijk verhaal, waardoor hij zich boven het gegeven stelt. Het is geen verhaal maar een poging tot analyse waar hij zich niet bij betrokken voelt. Hij besluit dan ook terecht dat hij er al bij al niet veel van wist noch begrijpt. Met dit boek heeft hij veel elementen opgesomd maar de stukjes van de puzzel liggen nog naast mekaar maar maken geen geheel. Jammer. Maar goed, Edouard Louis "a une bonne plume" zoals men in Parijs zegt. Hij zal allicht niet meer over zijn familie schrijven.