Goed geschreven en interessant

In 1967 bezette Israël het geboortedorp van de Palestijnse dichter Moeried Barghoeti (1944), die juist aan een studie in Egypte was begonnen. Pas dertig jaar later, na de vestiging van het Palestijnse Autonome Gezag, mocht hij een kort bezoek brengen aan Ramallah. Er bleek veel veranderd te zijn, zowel in zijn verbeelding als in werkelijkheid. In de tussenliggende jaren heeft Barghoeti over de wereld gezworven, verliet hij gedwongen Egypte en woonde hij lange jaren in Hongarije, tot hij zich weer bij zijn vrouw en zoon in Cairo mocht voegen.
Weerzien met Ramallah is een roerend verhaal over ontheemding en verscheurdheid van een balling die zijn toevlucht zoekt in de poëzie, over de eenzaamheid van een man die is afgesneden van zijn familie en de omgeving van zijn jeugd. Barghoeti vraagt zich af wie de man geworden is die terugkeert. En waarvan hij terugkeert. 'De bezetting heeft ons van kinderen van Palestina tot kinderen van het idee van Palestina gemaakt.'

Zelf zou ik dit verhaal niet gekozen hebben want het leek me wat zwaar, wat ook de reden was dat mijn zus het me doorgaf. Verrassend genoeg vond ik het behalve interessant, ook heel goed geschreven. Af en toe was er wel een gevoel van traagheid, maar ik denk dat dit is omdat de schrijver ook dichter is en dit soms in de schrijfstijl doordringt.