Een van mijn favorieten van 2025

Groot-Brittannië, 1919. Nadat hij is thuisgekomen van het front kan Henry Bennett niet meer aarden in het leven van voor de oorlog. Hij voelt zich onthecht van zijn omgeving, lijdt aan survivor’s guilt, hallucinaties en nachtmerries. Daarom besluit hij terug te keren naar de Belgische frontstreek. Maar Ieper is niet meer de plek die hij in 1917 achterliet. De Belgen willen hun stad weer opbouwen en de eerste toeristen bezoeken de streek terwijl de gesneuvelden worden herbegraven.

Daar ontmoet hij Archie terug, zijn steunpilaar tijdens de oorlog, op de plaats waar ze elkaar uit het oog verloren nadat ze beiden gewond raakten. De vertrouwdheid en de onverbrekelijke band tussen de twee zijn er meteen opnieuw alsof die nooit zijn weggeweest. Of is dat een illusie? En dan is er ook nog Mrs Cartwright, een weduwe die de begraafplaats van haar overleden echtgenoot komt zoeken...

Aline Sax beschrijft de terugkeer van Bennet naar Flanders Fields uitmuntend. In elke worsteling, elke angst, elke herinnering, elk sprankeltje hoop in de naoorlogse periode word je meegesleurd, net zoals de soldaten aan het front onverbiddelijk meegesleurd werden in de horror en de modder van de loopgraven en het niemandsland. Je hebt geen keuze, je moet volgen...
Een pracht van een boek, dat een blik werpt op het leven na de Eerste Wereldoorlog, zowel gezien door de ogen van het Vlaamse volk dat zijn steden wil heropbouwen als door die van overlevende soldaten die geen soldaten meer zijn en die proberen om met zichzelf in het reine te komen en de gruwel een plaats te geven.

'Dulce et decorum est pro patria mori'