De familie Aubrey

Vandaag heb ik ‘De familie Aubrey’ uitgelezen. Het is een verhaal over een familie vlak voor de Eerste Wereldoorlog. De moeder is muzikaal en ook de twee jongste zusjes blinken uit in hun pianospel. De oudste zus is amuzikaal, maar probeert toch te excelleren in het spelen van de viool. Het jongste broertje ambieert geen carrière in de muziek. De familie zit krap bij kas. De vader houdt van gokken en er stroomt meer geld uit dan dat er binnen komt.

Ik zou ‘De familie Aubrey’ omschrijven als een ‘slow read’. Je kan je met dit boek heerlijk op de bank nestelen. De dialogen zijn erg vermakelijk en goed uitgewerkt. Het gevoelsleven is iets wat de lezer zelf moet inkleuren: de auteur zet de lijnen uit, maar de lezer moet uiteindelijk betekenis geven. Dit maakt dat het verhaal op sommige vlakken erg ‘open’ is. Ik vond dit prettig. Dit maakt dat je als lezer aan de slag moet. Het is geen avonturenroman en geen verhaal met een kop en een staart. Het is een ‘echt’ leven met de gebruikelijke pieken en dalen. Ondanks dat dit een dik boek is, had ik het snel uit.