'Niets ontgaat ons' van Janke Reitsma

Een debuutroman over wat het betekent om niet gezien te worden. Wat het betekent om niet gehoord te worden en hoe familiebanden onder druk komen te staan door mentale problemen. Een ongewoon gezin woont aan het wad en bestaat uit een man, een vrouw en een jongen van 14 genaamd Koen. De moeder van Koen raakt zwanger en het kindje blijkt een chromosoomafwijking te hebben en krijgt een levensverwachting van maximaal een jaar. Ieder gezinslid gaat anders met de situatie om: de moeder raakt weer helemaal in de war, de vader steekt zijn kop in het zand, maar Koen neemt verantwoordelijk. Hij wil er zijn voor zijn zusje en haar al het moois in de omgeving laten zien.

Een beklemmende en zeer goed opgebouwde roman. De fundering staat als een huis. Reitsma heeft gewerkt volgens een bepaalde structuur waarbij zij de lezer steeds weer lekker maakt door voortdurend kleine stukjes informatie naar ons toe te werpen. Je voelt dat de situatie uit de hand gaat lopen en vermoedt wat er gaat gebeuren. Wanneer het daadwerkelijk gebeurt, voel je een opluchting en blaas je eindelijk je ingehouden adem uit.

Een punt van kritiek is dat de opbouw allerminst uniek is. De roman doet mij sterk denken aan 'Het smelt' en ook aan 'Ik ben er niet' beide van Lize Spit. Overigens ook qua inhoud. Daarnaast vind ik Koen soms wel erg reflectief en empathisch voor zijn leeftijd. Hij vult in wat zijn leraar over hem denkt, welke motieven deze leraar heeft en hoe hij moet reageren om een bepaald gevoel bij de docent teweeg te brengen. Ik vond dit wat ver voeren voor een jongen van 14.