Een liefde als spiegel voor de maatschappij

Connemara van Nicolas Mathieu is een boek dat de tijdgeest goed vangt. Aan de hand van een liefdesrelatie tussen Helene en Christophe die elkaar nog kennen van de middelbare school, komt het leven in de Franse regio naar voren.
Beiden geliefden hebben hun dromen moeten bijstellen. Christophe was graag professioneel ijshockeyer geworden, maar is altijd in zijn geboorte dorp blijven wonen, waar hij zijn brood verdient als verkoper van honden- en kattenvoer. Hij zorgt voor zijn oude vader en is dol op zijn zoon die elders gaat wonen.
Helene was een slim kind dat het liefst zo snel mogelijk de regio wil verlaten, en er tijdens haar werkzame leven achterkomt dat ze net niet de goede opleiding, connecties en achtergond heeft en ook nog een vrouw is, om de top te bereiken, hoe goed ze ook is. Het vennootschap is voorbehouden aan een man met de juiste papieren. Haar vriend met wie ze twee kinderen heeft heeft wel de juiste papieren en kijkt diep in zijn hart op haar neer. Dat voelt ze elke dag. Een van de reden dat ze een relatie begint met Christophe.
Ze gaat terug naar haar geboortedorp, maar anders dan Christophe is ze het milieu ontgroeit, wat blijkt op een bruiloft. Ze is nergens meer thuis.
Mathieu blikt terug op de jeugd van beide hoofdpersonen waardoor je inzicht krijgt niet alleen in waarom ze zo geworden zijn, maar ook hoe het leven in de regio veranderd is door de jaren heen. Parijs streeft naar groter, waar consultancy wel bij varen, terwijl de mensen in de regio steeds meer vervreemd raken van de instituties en hun efficiency en daardoor apathisch worden wat politiek betreft.
Het boek heeft me aan het denken gezet over de parallellen met Nederland, waar de regio zich ook achtergesteld voelt bij de Randstad. Mathieu geeft mooi aan hoe dat komt.