Wat betekent thuis voor mensen die altijd weer weg willen.

Daniel Schreiber verkent met dit boek wat thuis eigenlijk betekent. Het verhaal begint met zijn depressie als een langdurig bezoek aan Londen, de stad waar hij, evenals in New York graag lange tijd verblijft, zodat hij Berlijn kan ontvluchten, op een teleurstelling uitloopt onder meer vanwege een relatie die niet brengt wat hij er van verwacht had. Daarnaast vertelt het hartverscheurende verhaal van zijn overgrootmoeder die wonend als kind in Wolynië, dat tegenwoordig in het noordwesten van de Oekraïne ligt, toen ze in de twintig was moest vluchten omdat ze als Duitse niet meer gewenst was. Veel van haar buren zijn omgekomen door de terreur van de russen. Zij is uiteindelijk na jarenlange omzwervingen in Dresden terecht gekomen. Hij onderzoekt wat dat met een mens doet, net zoals hij zijn eigen jeugd in de DDR, waar hij als meisjesachtige jongen gepest is onder de loep neemt. Aan de hand van schrijvers en filosofen komt hij steeds dichter bij wat een thuis is. Waarbij hij zich eerst nog afvraagt waarom hij zijn huis in Berlijn nooit als thuis heeft gezien: het verlangen om weg te gaan was niet in balans met de wens om thuis te blijven. Uiteindelijk door een heel klein iets. De zon scheen in zijn slaapkamer en hij kocht rolgordijnen wist hij van zijn kale woning in Berlijn een echt thuis te maken.
Een mooie bundel essays voor mensen die zich afvragen waarom ze toch altijd weer weg willen.