Londen, familie, oorlog, leren en amandelbomen

Wat een prachtig verhaal over zussen, broers, neven nichten uit classy Londen begin vorige eeuw. Ze weet tijd goed voelbaar te maken. Zoals ze zeggen, de ziener is altijd meer dan de gezienene. En wat zag Virginia Woolf veel, en wat voelde en dacht ze daarover veel. Scherpe meningen, diepe gedachtes en vrolijke gebeurtenissen wisselen elkaar af, vechten soms om ruimte. Roman laat je voelen dat oorlog veel verwoest maar ook wat blijft. Gezelschap mooie gesprekken en gedachtes. In die zin maakt het strijdlustig. Sowieso veel levenslust. Ook hoe we willen leren maar hoe lastig dat wordt als we ons terugtrekken in onze eigen bubbel,zoj zegt eigen knoop. Met eigen hokje, kruis of heilige boek. Samengebald in plaats van open en met elkaar in gesprek. Leren is interactie. En de 2 gevonden hoofdstukken zijn zeker een mooie aanvulling.
Ook : mensen kunnen geen passende wetten of godsdienst maken, omdat we onszelf niet kennen.