Memoires van Pamuk en van de stad

Pamuk kan geweldige zinnen schrijven, sommigen beslaan meerdere bladzijden. Hij neemt alle tijd om alle aspecten van zijn jeugd en volwassen worden te belichten. Hij is een briljante verteller en wat mij betreft op zijn best als hij het over zijn liefdes heeft, ook die hij voor zijn moeder voelt. Eerste liefde een prachtig hoofdstuk. Geeft mooie inkijk in teloorgang Osmaanse rijk en hoe de Turken hun verleden zo uit handen hebben laten vallen. Ook prachtige uitzichten over de stad en straten en pleinen. Het boek staat ook vol met foto's maar in mijn uitgave (er is inmiddels een nieuwere) zijn ze te slecht afgedrukt. Maakt wel erg nieuwsgierig naar de echte foto's van Aya Guler.
Hij is eerlijk over zichzelf en een scherpe observator van zijn familie, in die zin lijkt zijn verteltrant sterk op die van Knausgard in "mijn strijd." Ook Pamuk spaart niemand uit zijn omgeving en dus ook zichzelf niet.
Orhan stelt het Oriëntalisme van Europeanen aan de kaak, maar benadrukt ook de spiegel die Europa Istanbul heeft voorgehouden.
Frappant dat het ook nu nog zo is dat politieke tegenstanders of andere mensen die lastig zijn, met een of ander smoesje opgepakt kunnen worden en gevangengezet.
Heel begrijpelijk waarom Pamuk zijn museum is begonnen.
Ik ben wel nieuwsgierig of hij nog wat van zijn zwarte roos heeft vernomen.