onbeschikbaarheid en resonantie

Belofte wordt waargemaakt; Hartmut laat zien hoe mensen geluk. gezondheid, beheersing en voorspelbaarheid najagen en steeds minder ruimte is voor ontmoeten, mysterie, aanvaarding (resonantie). Terwijl die laatste zo van belang is om begrip te vergaren, zichzelf bekend te weten. Blz 119: waar onbeschikbaarheid ondenkbaar wordt, omdat ze enkel mag wordt begrepen als "nog niet beschikbaar", dat wat nog beschikbaar te maken is. Ook: hoe meer de aarde wordt bedreigd, hoe bedreigender deze wordt. Weerklank geven, resoneren is de essentie. Ons verbinden met de context. Niets bestaat op zichzelf, alles is ingebed en verwant met de wereld als gehaal. De grondmodus van het menselijke bestaan is niet over de dingen te beschikken, maar ermee te resoneren, ze vanuit ons eigen vermogen (self efficacy) tot respons te brengen en vervolgens weer op deze respons te reageren.
Daarom is er zoveel "regeldruk" en het schipperen om toch te resoneren met anderen wordt onder de omstandigheden het vaakst gedaan door docenten; daarom hoog risico voor burn out.
Houding richten op toegankelijkheid, niet op beschikbaarheid. Het is een kritiek op inspanningen gericht op optimalisatie, efficiency, beheersing en controle. Zolang wij handelingen verrichten waarvan het verloop en het succes voor ons bij voorbaat vaststaan, kunnen we succeservaringen hebben, maar is resonantie uitgesloten.
Hij verklaart het succes van cruise schepen (je hoeft je bijna nergens toe te verhouden) en de roep om verantwoordelijken: voor alles is iemand verantwoordelijk. En de zucht naar beheersbaarheid: sterk leiderschap, wordt gedreven door de belote van beschikbaarheid en de ervaring dat ondanks alle inspanningen, de wereld onbeschikbaar blijft. Er is geen bereidheid te verbinden met ongewis einde.
Rilke:
Ich Fruchte mich so vor der Menschen Wort.
Sie sprechen allees so deutlich aus:
Und dieses heisst Hund und kjenes heisst Haus,
und hier ist Beginn und das Ende ist dort