Feitje na feitje na feitje

De wintertuin van Jan Konst heb ik gelezen in de cyclus van een leeskring. Ik vond het op zich een mooi boek over een afschrikwekkende periode, in het Duitsland van de vorige eeuw. Jan Konst vertelt daarin zonder opsmuk het verhaal van zijn schoonfamilie, waarbij hij kan putten uit een groot archief met veel foto's en verhalen.
Hoewel de periode interessant is, slaat het boek een beetje dood door de grote hoeveelheid feiten en feitjes en namen die passeren. Terecht geeft Konst geen oordeel over de keuzes van de familie van zijn vrouw; hij was er zelf niet bij en is afhankelijk van de nagelaten geschriften. Het boek geeft wel een goed beeld over het leven van Duitsers in een eeuw waarin twee wereldoorlogen zijn geweest waarin Duitsers geen beste rol hebben gespeeld. Wat heel erg duidelijk wordt is dat voor de 'gewone' Duitser het leven net zo doorging met al zijn ongemakken en pleziertjes als voor de 'gewone' Nederlander of andere Europeaan tijdens deze woelige tijden.

De wintertuin geeft daarbij een mooi beeld van hoe men leefde tijdens allerlei wisselingen van machtsverhoudingen. Het pragmatisme dat daarmee gepaard ging, de moeilijkheden die zich voordeden, de opgang en neergang van financieel gewin van de gegoede middenklasse; Konst verhaalt dat heel goed.
Het enige wat jammer is en waardoor het boek minder goed toegankelijk is, zijn de vele namen en de ontelbare feiten en wetenswaardigheden waarmee het boek is gevuld. Dat maakt het nou niet het meest interessante boek over deze periode.
Beetje gemengde gevoelens dus, wat zich vertaalt in 3,5 sterren wat in dit geval naar beneden is afgerond.