Recensie Een kleine wereld

Gelezen juni 2007.
Wat een heerlijk, heerlijk boek. Ik heb ervan genoten. Ik ben zelf in de zestiger jaren van de vorige eeuw opgegroeid in een Drents dorp maar niet als boerendochter. Mijn schoolvriendinnetjes waren dat wel en daar logeerde ik wel eens. Een paar herkenningspunten voor mij:

p. 29: "de wereld, dat was de radio. Daar zaten stemmen in van mannen en vrouwen van heel ver, die praatten in talen die je niet kon verstaan. Er gleed een balkje over de kolommen met woorden boven het beige ruigjesdoek wanneer je draaide aan de knop van bakeliet. Dan joelde de radio, stemmen zwollen aan en stierven weg en vader noemde de namen van steden die ik toen nog niet kon lezen: Praha, Lissabon, Beograd, Beromunster, London. Achter het doek schemerde de harde cirkel van de luidspreker.De wereld van de radio, dat waren in de vroege ochtend de waterstanden op dicteersnelheid: Rheinfelden, Bazel, Koblenz, Lobith, Grave-beneden-de-sluis." Wij hadden ook zo'n radio en luisterden naar de waterstanden. Ik hoorde echt die stem weer!! Lobith plus 5.

p. 110: "Met het koperkleurige schepje mat ze een beetje Buisman af uit het blauwe busje, en gooide dat in de koffiepot." Dat heb ik ook zovaak gedaan!! 4 scheppen koffie en een tikje Buisman.

P. 246: "We gingen naar het kerstfeest van de zondagschool in het dorpshuis en keken ademloos naar de grote boom, kregen chocolademelk met een kerstkrans, een sinaasappel en een boekje van W.G. van der Hulst. Voetstapjes in de sneeuw, Het wegje in het koren, Het klompje dat op het water dreef,". Precies de boekjes die ik ook kreeg op de zondagschool met kerst.

Ik waande me weer heel even kind op het dorp met de koude slaapkamer en de kruik in bed, de levertraan uit een flesje en de kou 's winters op de fiets naar school in het naburige dorp. En ja, ook ik ben als kind eens door een stier achternagezeten in een wei :-).