Prachtige apotheose

Zij die doden is een prachtige apotheose en een waardig slot van deze trilogie.
Alle lijntjes komen mooi bij elkaar en maken van de drieluik één fantastische thriller. De boeken kunnen weliswaar los van elkaar gelezen worden maar voor alle finesses en goed verstaan van alle relaties is het beter om vanaf deel 1 te beginnen. En waarom zou je de kans laten liggen om deze boeken niet achter elkaar te lezen :-).

In Zij die doden volgen Fredrik Beier en Kafa Iqbal de sporen die zouden moeten leiden naar de moordenaar van een vertrouweling van de Noorse regering en zijn minnares. Er volgen meer moorden en verdwijningen en langzamerhand dringen beiden door tot de kern van de zaak: een organisatie die achter de schermen meent te kunnen manipuleren en te traineren, te moorden en mensen te laten verdwijnen voor het 'hogere doel'.
Daarbij is ook Fredrik's verleden, in casu zijn vader betrokken en ook Kafa heeft lijntjes naar het verleden die haar betrokkenheid in het heden kunnen beïnvloeden.

Het boek is heel goed opgebouwd, zoals we dat ook uit de eerdere twee delen herkennen. Langzamerhand ontvouwt zich een plot, waarvan de contouren teruggrijpen naar de gebeurtenissen uit Zij die volgen. Het is wel zaak goed in de gaten te houden wie wie is en in welke verhouding men tot elkaar staat. Vrienden kunnen vijanden zijn en omgekeerd, of toch niet?
Ingar Johnsrud heeft mij met zijn trilogie veel aangename leesuren bezorgd. En het gebeurt niet vaak, maar eigenlijk zou ik opnieuw willen beginnen in deel 1 om met de kennis van de drie boeken nog eens alle verhaallijnen te doorlopen. En dat is knap van een auteur, waar je meestal na de laatste bladzijde alleen maar verder wilt naar het volgende boek.