Verdrongen verleden

Mart heeft als jongeman in de Tweede Wereldoorlog veel meegemaakt. Daarna heeft hij ervoor gekozen om nooit meer terug te kijken alleen maar vooruit: leven! Het leed heeft hij weggestopt in een kamertje van zijn geheugen, de deur ervan op slot gedaan en de sleutel weggegooid.
Heel lang gaat dat goed, Mart trouwt en krijgt samen met zijn vrouw kinderen. De kinderen hebben een lieve vader die veel met hen doet. Als zijn dochter Mathilde op een ochtend samen met haar broertje op snoepjacht is, ontdekken ze diep weggeborgen een houten bestek. Hun moeder geeft dan aan dat hun vader in de oorlog veel dingen heeft meegemaakt, het houten bestek is een herinnering daaraan.
Als Mathilde achttien is, gaat ze naar de kunstacademie in Breda en op kamers. Thuis zijn benauwt haar, de sfeer is niet goed meer. Dat lijkt door Mart te komen. Hij is overspannen thuis, zegt niets, doet niets.
Zijn vrouw denkt dat het met zijn herinneringen te maken heeft uit de Tweede Wereldoorlog en maant hem aan om een uitkering aan te vragen. Mart voelt daar niets voor, het verleden is het verleden voor hem, dat is afgesloten.
Het houten bestek is een prachtig boek. Het verhaalt over keuzes maken, maar ook over vrijheid. Vrijheid om je eigen keuzes te maken, zelfsturing te geven aan je leven, niet hoeven te voldoen aan de verwachtingen van anderen.
Mathilde lijkt veel op haar vader, zij gaat op zoek naar zijn verleden door te graven in een oude kist. Deze kist staat symbool voor het afgesloten kamertje in het geheugen van Mart. In de oude kist ligt het dagboek van vader Mart uit de laatste dagen van de WOII en de dagen daarna. Ze gaat Mart beter begrijpen en vindt daarbij ook zichzelf terug.