Scarablue – O.M. Teule

Olga Marije Teule… ik had nog nooit van haar gehoord. Ze heeft dus waarschijnlijk nooit eerder iets gepubliceerd. En dat is te merken. Scarablue is een dappere poging een spannend jeugdboek te produceren. Dat moet gezegd, maar het moet ook gezegd worden dat die poging helaas niet tot het gewenste resultaat heeft geleid.
Ik moet eerlijk zeggen dat mijn blik en interesse gewekt werden door de omslag. Die is schitterend en een eyecatcher. Ook door de omschrijving werd ik getriggerd. Het verhaal leek een Young Adult SF te zijn en dat maakte dat ik het als recensie exemplaar bestelde. Ik ben altijd geïnteresseerd in nieuwe Nederlandse schrijvers met nieuwe ideeën.
Helaas viel het tegen. Young Adult? Nee hoor… het is een verhaal voor de jeugd. Science Fiction? Amper. Alleen de nanobots maken het verhaal Science Fiction. En bovendien… nanobots? Volgens mij kan je nanobots met het blote oog niet onderscheiden. De bots in dit verhaal zijn zo groot als torren, dus weinig nano. Hooguit minibots te noemen.
Dan het verhaal. Daar is van alles en nog wat over te vertellen. Eerst maar eens waar het over gaat.
De oma van Ted Boymans heeft een geheim dat ze met niemand (behalve haar man Jonathan die net een tijdje terug overleden is) deelde. Zelfs niet met haar zoon Jan en haar kleinzoon Ted. Maar als Jan, onderzoeksjournalist, in zijn auto achtervolgd wordt en zelfs van de weg af de Waal ingereden wordt, begint zijn zoon Ted samen met zijn vriend Finn een onderzoek naar zijn dood. Uiteindelijk vertelt oma haar geheim aan Ted. Deze onthullingen leiden naar een mysterieuze sekte: De Orde van de Blauwe Scarabee. Deze sekte staat op het punt een waanzinnig plan ten uitvoer te brengen. Ze bereiden zich voor op de omwenteling, ofwel Ragnarok. Het lijkt voor Ted en Finn welhaast onmogelijk te zijn om deze Ragnarok tegen te houden, maar ze gaan het toch proberen.
Op zich niet mis mee als idee, maar dan moet het wel beter uitgewerkt worden. Er zit weinig diepgang in. Als bijvoorbeeld de politie aan oma en Ted komt vertellen dat haar zoon, respectievelijk zijn vader, waarschijnlijk overleden is… dan zijn de reacties wel heel erg vreemd. Welke oma laat haar kleinzoon, die zijn vader hoogstwaarschijnlijk kwijt is, alleen en sluit zich alleen op in haar slaapkamer? Mijn vrouw is oma… die zou dat nooit doen. Nog een voorbeeld. Reinlef van Koningsbruggen, is de leider van de Orde, al een jaar of dertig. Je zou toch mogen verwachten dat hij in die dertig jaar wel wat verder geschopt zou hebben dan wat er nu aan Orde staat. Ik verwachtte spannende technische ontwikkelingen, genetische manipulatie en de schepping van een superras dat zich voor aan het bereiden waren op minimaal totale heerschappij in Nederland, dan misschien wel wereldheerschappij. Niets van dit alles. Enkel de nanobots (minibots!) die een gevaarlijke dodelijke goedje kunnen verspreiden en een voorraad mosterdgas.
Ik kan helaas nog veel meer voorbeelden geven van de weinige diepgang en beloofde verschrikkingen van de Ragnarok die als een nachtkaars uitgaat. Heel jammer. Ik had graag wat anders verteld. Ik zou eerst eens wat geoefend hebben met het schrijven van verhalen. Misschien eens een paar keer meegedaan hebben aan verhalenwedstrijden en geleerd hebben van de commentaren, voordat je aan een boek begint. Het is niet niks, een boek schrijven. Maar hoe dan ook… de intentie was goed. Nog maar eens proberen zou ik zeggen.

Jos Lexmond