Slapende reuzen – Sylvain Neuvel

Uiteraard ga ik, als fervent SF liefhebber, zoveel mogelijk voor de sciencefiction boeken als die te verkrijgen zijn. Het liefst heb ik dan uiteraard ‘Volwassen SF’, maar een knappe Young Adult of een spannend jeugdboek vind ik ook niet te versmaden. Ik was dus wel heel erg blij dat deze ‘Volwassen’ bij me in de brievenbus viel.
Eigenlijk wist ik nog niet veel van het verhaal dan wat er van de Engelse uitgave te vinden was en dat was ook niet heel erg veel. Niet meer dan de algemene omschrijving die gemakkelijk op de achterflap paste en meer bedoeld was om lezers te trekken dan werkelijk te vertellen waar het over ging. Dus… ik begon er met een schone lei aan. Vol verwachting en zo. Na de intrigerende proloog kwam er een interview en daarna nog een en daarna nog een en toen bleek het een boek te zijn dat van interview naar interview en van persoonlijk verslag naar een blog en weer terug naar het interview ging. Ik wist in eerste instantie niet of ik daar wel erg blij mee was. Natuurlijk… een interview midden in een verhaal: Prima! Maar een verhaal opgebouwd uit interviews... en dergelijks, dat was iets nieuws. Dat was ik in mijn lange loopbaan van SF lezer niet eerder tegengekomen. Het is dan ook een vreemde manier van een verhaal vertellen. Origineel dat wel, maar je moet je telkens weer instellen dat iemand je in dat interview (soms vanuit meerdere gezichtspunten) het verhaal verteld wat er zich de afgelopen tijd heeft afgespeeld en dat werkt zich dan weer toe tot het heden. En dan begint het volgende interview dat weer in het verleden begint en zich weer opwerkt naar nu. Zoals gezegd… een vreemde ervaring. Maar is dat erg? Nee… uiteindelijk niet. Ik moet eerlijk bekennen dat ik in eerste instantie het boek bijna heb weggelegd, maar ben toch blij dat ik dat niet kon en nieuwsgierig bleef naar wat er verder zouden komen en verder, en verder. Ik ben blij dat ik doorgezet heb en kijk meer dan uit naar het tweede en laatste deel: Ontwakende Goden dat in dit najaar gaat verschijnen. Leg maar vast een exemplaar klaar, Karakter. Ik zal het met plezier en met (veel) minder weerstand tot mij nemen. Ik ben meer dan benieuwd waar het verhaal me heen gaat voeren.
Waar gaat het over? Rose Franklin rijdt op haar nieuwe fietsje in Deadwood, South Dakota en valt plotseling in een enorm gat in de aarde. Uiteindelijk blijkt ze op een enorme hand terecht gekomen te zijn. Hierna begint een zoektocht over de hele aarde naar de andere onderdelen van wat later een gigantisch lichaam blijkt te zijn en volgen we door middel van de interviews en persoonlijke verslagen en blogs en hoe het allemaal ook maar meer heet, de vondsten van andere onderdelen en de assemblage tot een enorme robot met alle bijbehorende moeilijkheden en persoonlijke problemen van de would be piloten en bestuurders. Het onttrekken van de onderdelen aan de aarde stuit soms op grote moeilijkheden en gaandeweg leidt dat welhaast tot een nieuwe wereldoorlog. Kortom een fascinerend en niet meer neer te leggen verhaal dat… waar toe leidt? Ik weet het niet en wacht in spanning af. Nog een ding. Wie is toch die geheimzinnige interviewer?

Jos Lexmond