Het loont de moeite

Groot struikelblok voor het verfilmen van een boek vormt de tijd. Als vuistregel geldt dat voor een pagina een minuut film vereist. Vandaar vaak het hink-stap-sprong-effect van verfilmde romans of thrillers. Ook de film Sleepers speelt dit duidelijk parten. Eén voorbeeld: de film begint wanneer het boek al honderd pagina's ver is. Hierdoor blijven de karakters in de film meteen al oppervlakkig, terwijl ze op papier de verdieping krijgen die ze verdienen. Sleepers is, na Een veilige plek uit 1992, het tweede boek van de journalist Lorenzo Carcaterra. Hij en zijn drie vrienden groeide in de jaren '60 op in de New Yorkse wijk Hell's Kitchen (tevens de oorspronkelijke titel van het boek en van de vertaling). Met veel oog voor details beschrijft hij deze vrienden voor het leven, intelligent, wijs voor hun leeftijd en onafscheidelijk. Hun mogelijkheden zijn beperkt, maar ze zijn tevreden met de besloten wereld van Hell's Kitchen. Tot een onschuldige grap volkomen uit de hand loopt.

Ze belanden in een jeugdgevangenis waar ze door sadistische bewakers worden mishandeld en verkracht. Het viertal besluit de vernederingen te verzwijgen voor de buitenwereld en alleen verder te leven met de pijn. Tot na jaren de gelegenheid zich voordoet waar ze op hadden gewacht en voor geleefd: "Wraak. Zoete, duurzame wraak. En nu werd het tijd dat we daar allemaal van zouden proeven".

Carcaterra's boek Sleepers wekte nogal wat beroering in de Verenigde Staten omdat het onduidelijk was of het autobiografisch was of niet. De auteur hierover: "Dit is het waar gebeurde verhaal over vriendschap die sterker is dan bloedverwantschap. Ik heb veel namen en de meeste data, locaties en herkenbare trekjes veranderd om de identiteit van betrokken mensen en instellingen te beschermen. (...) Dus hoewel hun daden nauwgezet zijn gedocumenteerd, blijven de namen - van helden en schurken - geheim. Ofschoon hun identiteit verborgen blijft, is dit nog altijd mijn verhaal en dat van de enige drie vrienden in mijn leven die er wezenlijk toe hebben gedaan. Twee van hen waren huurmoordenaar en zijn niet ouder geworden dan vijfendertig. De derde is advocaat zonder praktijk, die leeft met de pijn van toen. Hij is te bang om die los te laten, maar vindt juist troost in de confrontatie met zijn verschrikking. Ik ben de enige die kan spreken voor hen, en voor de kinderen die we waren."

Lezen kost weliswaar meer tijd en inspanning dan het bekijken van de film. Maar het loont de moeite. Zeker in het geval van het aangrijpende Sleepers.