Mooi debuut!

Robert, de postbode. Geboren als een gewone jongen, reikhalzend uitkijkend naar een beloftevolle toekomst tot het leven die toekomst wegvaagt. Het eerste deel van het boek raakt je in je kern, in je eigen angst : het verliezen van je ouders. En toch gaat hij voort al is de wereld grijzer dan ooit. Overleven. Tot hij Germaine en Lou ontmoet. Twee excentrieke vrouwen, elk op hun manier, die zijn leven aanraken en weer kleur geven. Ook elk op hun manier. Door dit boek besef ik weer hoe belangrijk die postbode was vroeger (en nu eigenlijk ook zou moeten zijn maar door de alles-moet-geld-opleveren mentaliteit niet meer toegelaten is). Het sociale aspect. Voor even kijk ik ook naar de wereld niet met de vluchtigheid van een gejaagd persoon, maar naar licht en belichting. Naar alledaagse dingen. Hoe zouden ze op een foto staan? In alles voel je de passie van de schrijfster : fotografie. In hoe ze schrijft en beschrijft. In hoe ze fotografie tot in de kleine puntjes uitlegt. Een heel indrukwekkend Vlaams debuut!