Verhalend proza - man en hond

Ik las 'De hemel bestaat' van Valère Gijbels via de Fb Boekentoer van Attie Dotinga.

Het verhaal gaat over kinderarts Aimé die naar Nice trekt om de dood van zijn vrouw te verwerken. Hij loopt er de hond Gaillard en een zieke dakloze tegen het lijf.

Aanvankelijk wist ik niet wat ik moest verwachten van dit boek. Maar er waren enkele ingrediënten die me aanspoorden om het boek in huis te nemen, zoals o.a. de proza. Dit werd al meteen duidelijk. De zinspelingen, de passie voor taal en schrijven op zich, het poëtische, wondermooie vergelijkingen,... Het was op deze manier een genot om doorheen het verhaal te wandelen. De enkele korte Franse woordjes stoorden niet, want het zijn basiswoorden, en die heb je ook niet echt nodig om mee te zijn met het verhaal; het zijn er ook maar enkele. Het betreft enerzijds toch wel een vlotte schrijfstijl, met hier en daar een mooi nieuwbakken woord. Het wordt op een mooie vlotte manier verteld. De afwisseling tussen beide vertellers, man en hond, zorgt ervoor dat je geboeid blijft en verder wil lezen. Ook fijn dat je telkens dezelfde situatie leest, de ene keer bekeken door de ogen van de man, en de andere keer door de ogen van de hond.
Om eerlijk te zijn heb ik niets met honden, buiten Samson dan. Maar dit verhaal hield me volledig in de ban, en door het afwisselend vertelperspectief kroop ik ook volledig onder de huid van Gaillard. Het verhaal start dan ook meteen met de hond als verteller, je vertoeft in zijn gedachtewereld. In het begin, en later ook nog wel, blijkt dit vooral grappig op mij over te komen.
Er zitten ook wel grappige woordspelingen, dialogen of situaties in. Maar hoe meer het verhaal vordert en je richting het eind gaat, voel je meer spanning en emotie. Je leeft mee met een hond en zijn baas, en tijdens de zoektocht naar Gaillard.
Het boek bevat ook enkele dubbele lagen. Op de achtergrond speelt zich evenzeer een beklijvend verhaal af, met name dat van de dood van Aimé zijn vrouw.
Zelf houd ik ook ontzettend van diepgang, en de menselijke psyche. Dit is iets wat Valère ook sterk aan bod laat komen. De worsteling van Aimé. Het vechten met zijn demonen en met zichzelf. Ook enkele herkenbare punten voor mij, zoals bijvoorbeeld de omgang en de moeite binnen het sociale aspect. Het gaat volgens mij ook ergens over autisme. Maar zeker ook over vriendschap, liefde, en schuldgevoel.
Het is bovendien ook echt wel een spannend verhaal. Je denkt ineens dat je het weet, welke kant het verhaal op gaat. Maar niets is wat het lijkt. Op een gegeven moment kende het verhaal een verrassende plotwending binnen de omgang met bepaalde personages. Het eind is verrassend, doch tegelijkertijd triestig en zo mooi.