Je voelt dat je leeft

Ik las 'Graslandkinderen, de trap' van Wilma Brouwer via de Fb Boekentoer van Attie Dotinga.

Het verhaal gaat over hoogsensitieve kinderen die een avontuur beleven.

Allereerst wil ik meedelen dat dit boek mij aansprak door het feit dat ik zelf ook hooggevoelig ben, is een onderdeel van mijn ASS. Wanneer ik een eerste keer doorheen het boek bladerde, viel mij meteen die verschillende kleuren op; ik legde kort nadien de link met de overprikkeling. Toen ik begon te lezen, werd mij meteen duidelijk dat die kleuren juist stonden voor de structuur, en de vele verschillende vertelstemmen van het bekorend, fantasierijk, avontuurlijk verhaal. In het begin is het even wennen om in het verhaal te komen, maar dit heb je met veel boeken, films, series; dit is zeker niet negatief. Ook de namen van de vertellers vind ik moeilijk bij te houden, althans in heel het begin, want naderhand wordt meteen goed uitgelegd waarom zij zo heten; die namen vormen een belangrijk gegeven in het verhaal.
Je waant je meer en meer in een andere wonderlijke wereld. Je leeft mee met de personages/figuren, treedt mee in hun voetsporen, neemt deel aan de zoektocht naar Struikels twee-een.
Zelfs het hoofdpraten lijkt mij niet vreemd, want ik denk dat we dit meer doen dan we denken; en ik heb ook de indruk dat ik soms meer de mensen rondom mij doorzie dan anderen. Laatst op mijn werk werd dit nogal goed duidelijk. Ik geraakte in conflict met mijn baas op de werkvloer,. Doordat ik opkwam voor iemand anders, uit wie ik woordeloos heel wat kon opmaken omtrent de desbetreffende situatie.
Het is mooi vlot geschreven, met hier en daar een mooi nieuwbakken Nederlands woord. Ook vind ik het fijn dat de verschillende hoofdstukken voorzien zijn van een titel. Zo krijg je nog meer grip op het verhaal. Het hoofdstuk rondom de vlinderclan vond ik echt fascinerend, omdat ik nogal gefascineerd ben door vlinders. Vriendschap, liefde, verbondenheid zijn enkele belangrijke thematieken, ingrediënten. Maar daarnaast voel je ook soms toch wel die grauwheid, ondanks de vele kleuren in het boek. Een vleug spanning is zeker aanwezig. Een gesloten open einde. Veeleer een open einde, want dit blijkt het eerste deel uit een trilogie te zijn. Stiekem kijk ik toch wel uit naar het vervolg.