Wonderlijk, origineel, verrassend debuut

Ik las 'Gevlinderd' van Alexander Olbrechts via de Fb Boekentoer van Attie Dotinga.

Het verhaal gaat over gynaecologe Lydia Muysen die een turbulent verleden kent en zich zelfs ineens in het epicentrum bevindt van het onbekende plan van een gruwelijke seriemoordenaar.

Allereerst moet ik schrijven dat ik zowaar gefascineerd ben door vlinders. Vandaar dat de cover mij meteen ook aansprak en intrigeerde, net als de titel. Dit was dan ook de trigger, een ingrediënt om het boek in huis te nemen. Wanneer ik het boek opensloeg en het eerste hoofdstuk las, werd ik meteen het verhaal ingezogen. Ik vind het erg goed dat het boek begint met een spannende scène, die immers abrupt stopt en waarop er heel wat verder in het verhaal terug wordt ingepikt. Zo wordt meteen de toon gezet. Hoe de tijdlijn ons een weg baant doorheen het spannend, vermakelijk, intrigerend verhaal... is knap, verbluffend. Het verhaal op zich is ook erg origineel bedacht en gevonden. Het lijkt wel dat fictie, fantasie en realiteit hier enorm dicht bij elkaar aanleunen, waar ik zelf enorm van houd. De korte hoofdstukken in dagboekvorm zijn aangenaam om te volgen, zorgen ervoor dat je niet wegglijdt, doch des te meer aan je leeszetel blijft gekluisterd.
Het was een genot om doorheen het verhaal te wandelen. Het betreft een erg vlotte schrijfstijl, met hier en daar toch ook wel een mooi nieuwbakken woord. De mooie zinspelingen, en af en toe een leuke vergelijking, namen me ook mee op trip. Het wordt op een mooie vlotte manier verteld.
Hoewel het hoofdpersonage niet vanuit de ik-vorm wordt beschreven/verteld, kruip je toch in haar hoofd. Dankzij haar gedachtestroom die immers goed wordt weergegeven. In het begin lijkt dit vooral grappig op mij over te komen. Er zitten af en toe ook wel wat grappige woordspelingen, dialogen of situaties in. Maar gaandeweg krijgen de gedachten meer betekenis en sluipt er ook ernstige dramatiek de gedachten en het verhaal binnen. Gedachten spelen ook een belangrijke rol in het verhaal. Dus ergens vertoef je ook in Lydia's gedachtewereld. Zelf houd ik ook ontzettend van diepgang, en de menselijke psyche. Dit is iets wat Alexander ook sterk aan bod laat komen. De worsteling van Lydia. Het vechten met haar demonen en met zichzelf.
Dit verhaal hield me volledig in de ban, was ergens ook wel beklijvend. Je gaat samen met Lydia mee op zoek naar de moordenaar van haar patiënten. Het is bovendien ook echt wel een spannend verhaal. Je denkt ineens dat je het weet, welke kant het verhaal op gaat. Maar niets is wat het lijkt. Wat een ontknoping!
Een wonderlijk debuut, origineel gevonden, goed doordacht. Ook knap dat een mannelijke auteur zo goed in een vrouwelijk hoofdpersonage weet te kruipen.