Het eindigt met jouw dood, een verbluffende compositie

Ik las 'Het eindigt met jouw dood' van Alexander Olbrechts via de Fb Boekentoer van Attie Dotinga.

Gevlinderd kon mij helemaal bekoren, vandaar dat ik dan ook erg benieuwd was naar dit meesterwerk. Een meesterwerk kun je het wel noemen, want het is verbluffend hoe de auteur wederom een puzzel wist te creëren, waarvan beetje bij beetje de puzzelstukjes worden gelegd. Maar bij een puzzel is het niet altijd evident om alle stukjes meteen te vinden en te plaatsen. Dit gegeven bemerkte ik hier toch ook wel. Ik kon mijn draai ietsje minder vinden dan bij 'Gevlinderd'. Maar het begin nam mij wel meteen mee op een heerlijkte verhaaltrip, ik werd direct het verhaal ingezogen.

De verschillende personages zijn goed 'uitgedokterd'. Ik moet zelfs lachen om mijn eigen woordspeling. Wel, nu ik het toch hier aanhaal. Er zitten heel veel leuke woordspelingen in. En wat ik zo goed vind, is dat de auteur ook een geweldig mooie schrijfstijl heeft, en durft te spelen met woorden, in het bezit is van een literaire pen als het ware, waar ik toch zo van houd.
Wat mijn woordspeling hier betreft, er spelen toch wel wat dokters een bepaalde rol in dit verhaal. Geen al te gemakkelijk verhaal vind ik, maar dit mag. Ik meen te denken dat dit ook wel heeft te maken met de moeilijke benamingen en bewoordingen betreffende 'medische laboratoria'.

De tijdlijn baant ons een weg doorheen wederom een spannend, vermakelijk, bovenal intrigerend verhaal ... Knap, verbluffend. Ook is het wel fijn om telkens weer andere personages te volgen, maar die toch keer op keer aan elkaar gelinkt zijn, en waar dezelfde taferelen zich afspelen vanuit een andere invalshoek, een ander vertelperspectief. Ook zitten er weer enkele verrassende plotwendingen in het verhaal.

Ergens voorbij de helft geraakte ik even de draad kwijt, kon het mij op een of andere manier niet meer volledig bekoren. Maar ik zette door. En ben blij dat ik het uiteindelijk heb uitgelezen. Hoewel ik het einde niet helemaal snap, een bizar einde lijkt me ook wel; maar de eerste bewoordingen van het slot snap ik wel weer helemaal en biedt evenzeer een antwoord op de 'wie-'vraag.
Hoe dan ook was het wederom een genot om doorheen het verhaal te wandelen. Het betreft een erg vlotte schrijfstijl, met hier en daar toch ook wel een mooi nieuwbakken woord. De mooie zinspelingen, en af en toe een leuke vergelijking, namen me ook mee op trip.
Zelf houd ik ook ontzettend van diepgang, en de menselijke psyche. Dit is iets wat Alexander ook elke keer weer sterk aan bod laat komen.

Ook al hield dit verhaal me ietsje minder vast dan 'Gevlinderd'. Toch heb ik er alsnog met momenten kunnen van genieten. Dus dankjewel, Alexander! *