Een duistere strijd tegen jezelf

Luke Smitherds nieuwste horror is pakkend geschreven: helder, intens en soms huiveringwekkend beeldend, met een tempo dat je blijft doorlezen. Zijn stijl mixt rauwe psychologische horror met bovennatuurlijke spanning — afwisselend serieus en verrassend scherp.

De personages vormen het hart van dit verhaal. Madison, worstelend met haar zelfbeeld en vastberaden om te veranderen, en Johnny, een muzikant die probeert af te kicken, voelen écht. Hun angsten en verlangens zijn verweven in alles wat ze doen. De psychologische gelaagdheid is indrukwekkend: nergens oppervlakkig, maar rijk aan innerlijke conflicten en morele vragen. Vooral bij Madison en haar doorzettingsvermogen voelde ik sterke herkenning.

De opbouw wisselt tussen twee verhaallijnen, wat zorgt voor een dynamisch tempo: soms langzaam en spanningsvol opgebouwd, dan weer onverbiddelijk versnellend richting de schrikmomenten. Juist die gedetailleerde uitwerking maakt dat je volledig meegezogen wordt in hun obsessies — het voelt intens en tastbaar.

Thema’s als wilskracht, obsessie en de prijs van zelfverbetering zijn krachtig verweven in het verhaal. Het zet je aan het denken: hoe ver zou jij gaan om te veranderen? En wat ben je bereid daarvoor op te offeren?

I’ll Quit When I’m Dead is een intelligente, pakkende en soms ongemakkelijke horror-thriller. Met intrigerende personages, twee sterke verhaallijnen en een verhaal dat blijft nazinderen. Ik ben enorm positief verrast.