Koen Chevalier over De doodskist

Stel je voor: je ligt in een doodskist en niemand hoort je schreeuwen

Het overkomt Eva of zo lijkt het tenminste. Verschillende krijgt ze het gevoel zich in een doodskist te bevinden en geen enkele kant meer op te kunnen, wat ze ook probeert. Wanneer ze later wakker wordt, blijkt ze zich gewoon in haar eigen huis te bevinden. Maar van waar komen die verwondingen dan ? Droom of werkelijkheid ? Voor Eva in elk geval voldoende redenen om aan alles te beginnen twijfelen, in eerste instantie aan zichzelf.

Ondertussen worden in Keulen de lichamen gevonden van levend begraven vrouwen. Welke zieke geest is hiervoor verantwoordelijk en welk ziek spelletje speelt hij of zij met de politie ? Aan Bernd Menkhoff en Jutta Reithöfer de moeilijke taken om de nodige antwoorden te vinden en te voorkomen dat er nog meer slachtoffers vallen.

Arno Strobel heeft met ‘De doodskist’ een meer dan aardige psychologische thriller geschreven. Het boek leest gemakkelijk weg en blijft de lezer boeien door een goed plot. Misschien wordt het iets te snel duidelijk welke richting het verhaal zal uitgaan, maar door de uitwerking blijft het moeilijk het boek aan de kant te leggen.

Bovendien heeft hij met Menkhoff/Reithöfer een interessant speurdersduo geschapen waar we in de toekomst hopelijk meer van horen. Beide personages verdienen, of neen vragen, een verdere uitwerking en dan staat de lezer mogelijks nog heel veel plezier te wachten.

Een aangename kennismaking !