Verhalen van hoop en medemenselijkheid op niveau

Mist van Wilfried de Jong is eigenlijk een verzameling korte verhalen die in de context staan van het wonen op de 48ste etage van een woontoren (‘The Magnificent’) in Rotterdam. De hoofdpersoon woont voor het eerst in zo’n woontoren en vraagt zich aan het begin van het boek, en ook later wel, af of dit nu wel een juiste keuze is geweest. De eerste kennismaking met het uitzicht vanuit het appartement is er één van mist, die later in het boek, letterlijk of symbolisch, ook nog terugkeert, maar dan zijn we een aantal verhalen verder, en de hoofdpersoon een aantal ontmoetingen en ervaringen rijker.

Zowel in de woontoren als daar omheen vinden ontmoetingen en min of meer spontane gebeurtenissen plaats die de verhalen in dit boek vormen en invulling geven aan het leven, en levensvragen, van de hoofdpersoon. Tussen de verhalen door staan korte beschouwingen. De rode draad is er een van hoop, medemenselijkheid en verbinding. In de korte beschouwing op p.141 komen deze elementen mooi en beeldend terug:
“In de verte zag ik vanaf mijn balkon een helikopter aankomen. Toen het toestel vlak langs The Magnificent vloog, kon ik de piloot in de cockpit zien zitten. Hij had een zonnebril op en droeg een koptelefoon. Zou hij ook hoog willen wonen? Of nooit van zijn leven? Ik stak mijn hand op. Hij zag me niet. Toch werd ik vrolijk van het moment. Luchtbroeders.”.

In de meeste verhalen spelen alledaagse zaken de hoofdrol, alhoewel er toch ook wat hachelijke situaties ontstaan, en in sommige verhalen worden maatschappelijke thema’s aangesneden of onderdeel gemaakt van het verhaal, zoals het verhaal waar de oorlog in Oekraïne het thema vormt en dat over de vermeende voetbalhooligan.

Het boek leest fijn en bevat voor Rotterdammers hele herkenbare ‘beelden’. Leuk ook dat enkele passies van de schrijver, zoals jazzmuziek en wielrennen, op verschillende plaatsen voorbij komen en de hoofdpersoon toch een beetje troost bieden op momenten waar daar behoefte aan is?