Lezersrecensie
Heden en verleden
“De zeventiende” van Alex Schulman is een boek met een interessant concept. Er spelen twee verhaallijnen: één in de tegenwoordige tijd waarbij de hoofdpersoon Vidar verwikkeld raakt in een strafrechtelijk onderzoek, en één in het verleden. Die verhaallijn in het verleden komt tot stand doordat Vidar min of meer bij toeval contact krijgt met personen die hij telefonisch spreekt in het zomerhuisje van de familie op één specifieke dag, 17 juni 1986. Het eerste contact is met zijn vader, die inmiddels al is overleden.
De vraag is in hoeverre Vidar deze zoektocht naar wat er op die dag is gebeurd heel bewust in gang zet als gevolg van de gebeurtenissen in het heden, of meer vanuit nieuwsgierigheid. Later in het verhaal kijkt hij hier op terug: P. 235/236 “(…) Hier had ik gestaan toen alles begon, toen ik de telefoon pakte en het eerste telefoontje pleegde naar mijn jeugd (…) Ik dacht dat ik mijn jeugd terug zou krijgen (…)”. Hoe dan ook neemt de zoektocht naar de gebeurtenissen uit het verleden grootse vormen aan en wordt het zijn missie om een en ander heel nauwkeurig te ontrafelen: P.139 ”(…) Ik bouwde een commandocentrum (…) Het project was langzaam hightech geworden (…)”. Ook vanuit de gebeurtenissen in het heden probeert Vidar de puzzelstukjes te vinden die de dag 17 juni 1986 reconstrueren en zoekt hij naar verklaringen voor wat er in het heden voorvalt. Ook al wordt uiteindelijk duidelijker hoe verleden en heden bij elkaar komen, is dat uitsluitend het geval voor de gebeurtenissen specifiek op 17 juni 1986. Het verhaal en het personage Vidar hadden meer inhoud gekregen als er ook iets meer over de tussenliggende periode tot aan het heden zou zijn beschreven.
Het verhaal komt wat langzaam op gang maar verloopt daarna vlotter en kent een mooie spanningsopbouw: P. 154 “(…) Terwijl de problemen in het heden steeds concreter werden en als een muur op me af kwamen, werd het 17 juni project steeds vager voor me (…)”.Door de setting en de opbouw ontstaat soms wel het gevoel een Scandinavische thriller te lezen in plaats van een roman maar het verhaal leest heel prettig.
De vraag is in hoeverre Vidar deze zoektocht naar wat er op die dag is gebeurd heel bewust in gang zet als gevolg van de gebeurtenissen in het heden, of meer vanuit nieuwsgierigheid. Later in het verhaal kijkt hij hier op terug: P. 235/236 “(…) Hier had ik gestaan toen alles begon, toen ik de telefoon pakte en het eerste telefoontje pleegde naar mijn jeugd (…) Ik dacht dat ik mijn jeugd terug zou krijgen (…)”. Hoe dan ook neemt de zoektocht naar de gebeurtenissen uit het verleden grootse vormen aan en wordt het zijn missie om een en ander heel nauwkeurig te ontrafelen: P.139 ”(…) Ik bouwde een commandocentrum (…) Het project was langzaam hightech geworden (…)”. Ook vanuit de gebeurtenissen in het heden probeert Vidar de puzzelstukjes te vinden die de dag 17 juni 1986 reconstrueren en zoekt hij naar verklaringen voor wat er in het heden voorvalt. Ook al wordt uiteindelijk duidelijker hoe verleden en heden bij elkaar komen, is dat uitsluitend het geval voor de gebeurtenissen specifiek op 17 juni 1986. Het verhaal en het personage Vidar hadden meer inhoud gekregen als er ook iets meer over de tussenliggende periode tot aan het heden zou zijn beschreven.
Het verhaal komt wat langzaam op gang maar verloopt daarna vlotter en kent een mooie spanningsopbouw: P. 154 “(…) Terwijl de problemen in het heden steeds concreter werden en als een muur op me af kwamen, werd het 17 juni project steeds vager voor me (…)”.Door de setting en de opbouw ontstaat soms wel het gevoel een Scandinavische thriller te lezen in plaats van een roman maar het verhaal leest heel prettig.
1
Reageer op deze recensie
