Een beklemmend familierelaas

Zijn jongen- Carry Slee

(…)Elke dag als ik uit school en mama de deur open deed, hield ik mijn adem in. Zou mama hebben gehuild? Die dag waren haar ogen niet rood. Ik hoefde me nu geen zorgen om mama te maken.(…)

(…)Ik wist wat papa wilde horen. Ik wist ook dat ik papa teleur zou stellen, maar ik vond het zo’n eer om bruidsmeisje te zijn. ‘Nou?’ vroeg papa. ‘Ga jij echt als een verklede pop achter het bruidspaar aan om je moeder een plezier te doen? ‘
Ik dacht aan de lakschoenen. Ik zou ze nooit aantrekken maar altijd bewaren, mijn hele leven. En de jurk ook.(…)

Waar Carry Slee vooral furore heeft gemaakt jeugdboekenschrijfster, heeft zij met het autobiografische ‘Zijn jongen’ mijns inziens een – als voor volwassenen bestempelde – prachtroman geschreven.

In dit beklemmende gezinsrelaas wordt in twee verschillende tijdlagen de dynamiek van het familiesysteem waarbinnen Slee is opgegroeid volledig door haar blootgelegd.
Startpunt van de roman is het overlijden van de vader van Slee op het moment dat zij reeds een volwassen vrouw is. Vanuit deze gebeurtenis kijkt Slee in de hoedanigheid van toeschouwend kind terug op haar complexe jeugd, waarin haar vader geen enkele gelegenheid onbenut liet om Slee te laten merken dat hij liever een zoon had gewild.
Ook in deze roman wordt – net zoals Slee in haar eveneens autobiografische roman ‘Moederkruid´beschrijft – de psychiatrische problematiek waarmee haar moeder kampt, en de weerslag daarvan op het gehele gezin, invoelbaar duidelijk.
Slee beschrijft haar gezinsherinneringen gedetailleerd en zonder oordeel. Als lezer wordt je volledig meengenomen in het onuitgesproken gevoel van onveiligheid binnen het gezin waarin de kernwaarden van de schrijfster – zoals haar identiteit en loyaliteit– met elkaar blijven botsen.

Een beklijvend en openhartig verhaal dat onder je huid kruipt.