Hoe 6 km/h lopen toch spannend wordt

De Marathon van Stephen King neemt je mee op een hels avontuur doorheen het noordoosten van de Verenigde Staten. In Maine, tegen de Canadese grens, beginnen honderd tienerjongens aan een dodelijke afvalrace. Deze psychologische thriller tracht weer te geven hoe het leven er uitziet wanneer je de dood in de ogen kijkt. Wat zijn je gedachten, welke gesprekken voer je? Die gedachten en gesprekken worden soms wel iets te lang uitgesponnen.

Stephen King is natuurlijk geen onbekende in de wereld van de thrillers, zijn bijnaam luidt ‘The King of Horror’. Interessant om weten is dat King zelf van Maine afkomstig is. Hij laat de marathon dus vertrekken in zijn thuisstaat. Het is waarschijnlijk veel gemakkelijker om dan een accurate beschrijving te geven van de landschappen en het weer. Dat laatste krijgt een heel prominente plaats in het boek, wat ook niet onlogisch is als je weet dat de marathon buiten en zonder pauzes wordt gelopen. King slaagt er heel goed in om de landschappen te beschrijven waar de lopers door moeten. Op die manier wordt er vaak de juiste sfeer gecreëerd. Van koude donkere mistige bossen tot steden die door het talrijke publiek veranderd zijn in heksenketels.
Het hoofdpersonage, Ray Garraty, is zelf ook afkomstig van Maine. De andere marathonlopers vragen dan ook veelvuldig aan hem hoe ver het nog is tot de volgende stad en of het weer in Maine altijd zo slecht is. Misschien ziet King Garraty als een jongere versie van zichzelf. Het zou dus ook kunnen dat er nog extra verwijzingen naar Kings eigen leven in het boek verwerkt zitten die niet meteen duidelijk zijn voor de lezer.
Het concept van de marathon is simpel. Iedereen moet sneller dan zes per uur lopen. Als je te lang onder deze grens zit, wordt je zonder pardon neergeschoten. Rustpauzes zijn onbestaande.
De marathon heeft elk jaar plaats, en de plaatsen zijn zeer gegeerd. De honderd lopers werden geselecteerd uit een miljoen kandidaten, allemaal tienerjongens. De kandidaten nemen deel om verschillende redenen. Na een tijdje zijn ze het echter eens over één ding: ze moeten allemaal wel krankzinnig geweest zijn om hier ooit aan te willen deelnemen. Zelfs McVries, Garraty’s beste ‘vriend’ tijdens de marathon, die deelnam omdat hij zijn leven waardeloos vond en het niet erg zou vinden als het eindigde, heeft spijt. Dat is wel een raar aspect aan het boek. Er zijn zo veel kandidaten om deel te nemen aan een uitputtingsslag waarin de overlevingskansen één op honderd zijn. Niemand lijkt zelfs te weten wat de grote beloning die aan de winnaar wordt beloofd juist inhoudt.
Het is dan wel duidelijk waar de marathon plaats heeft, in de VS namelijk. In wat voor staatkundige context dit echter is, is helemaal onduidelijk. Het lijkt dat de VS een totalitaire staat zijn geworden. Iedereen lijkt de mysterieuze majoor, de organisator van de marathon, te aanbidden. Enkel de marathonlopers, die in het begin ook nog fan van hem waren, gaan de majoor haten na enkele dagen te hebben gelopen. Het blijft ondertussen wel onduidelijk of de majoor ook de leider van het land is. Dat is wel een leuk gegeven, je hoeft het niet te weten voor het verhaal maar je kan er zelf wel over speculeren.
Het verhaal leest op de meeste stukken wel vlot en aangenaam, maar voelt soms ook wat langdradig aan. De gesprekken tussen de marathonlopers beginnen op de duur wat op elkaar te lijken en worden dus wat saai. Ook gebeurt er niets nieuws wanneer de marathonlopers tegen elkaar roepen dat ze ‘hun bek moeten houden en kunnen opflikkeren’ en er even later weer niets aan de hand is. De dagen beginnen na een tijdje ook op elkaar te lijken. ’s Nachts is het te koud en overdag te warm. Door steden lopen is onaangenaam wegens de drukte. En Garraty denkt voor de zoveelste keer dat hij de top van deze heuvel niet zal halen maar geraakt dan toch boven op miraculeuze wijze.
Ondanks deze soms gelijkaardige stukken, blijf je je doorheen het boek toch afvragen wat er in de volgende kilometers te gebeuren staat. Dat is een heel straffe prestatie met een scenario waarin, als je het van een afstand bekijkt, mensen dagenlang gewoon lopen tegen zes kilometer per uur.

Op sommige stukken na is ‘De Marathon’ zeker de moeite waard om te lezen. Als King zelfs een marathon, rechtdoor lopen op een weg dus, spannend kan maken, zullen meer ‘dynamische’ scenario’s ook zeker de moeite zijn om te lezen. Aangezien King nog een heel repertoire aan boeken heeft, valt er nog veel leerplezier te beleven. Een aanrader dus!