Alsof ik zelf in Bombay/Mumbai was

Ruim een week voordat het boek op 1 juli verschijnt, mocht ik het lezen. En dat was geen straf!

In de nadagen van de Britse overheersing woont de 18-jarige Felicity Hathaway met haar twee broers en ouders in het oude deel van de Indiase stad Bombay, het huidige Mumbai. Wanneer een aantrekkelijke Indiase advocaat haar uit een penibele situatie bevrijdt (iets wat ze voor haar familie verborgen houdt) besluit ze een dagboek bij te houden. Ze richt zich niet tot ‘lief dagboek’ maar tot ‘Lieve Patricia,’ een jonger zusje dat als baby is overleden.
Felicity schrijft over het dagelijks leven met haar familie en Indiase bedienden, van wie de oude kasteloze Devi als een tweede moeder is. Ook de stad en haar bewoners, architectuur en cultuur komen aan bod. En ze schrijft over de liefde en de verwikkelingen die daar tussen 1938 en 1945 bij horen.
Door de beeldende en zintuiglijke beschrijvingen voelde het soms alsof ik zelf door de stad liep.

In 2019 vindt Isabel Stevens, kleindochter van Felicity, het dagboek in de geheime lade van een kistje. Ze leest wie haar tot dan onbekende grootvader was. Met een scheiding achter de rug en ontevreden over haar werk, volgt Isabel het advies op van haar Engelse oom Charles en gaat op ontdekkingsvakantie naar Mumbai. Ze zal haar oom en tante daar later zien. De dag na aankomst ontmoet ze de Nederlandse Nora en een paar dagen later maakt ze kennis met Nora’s intrigerende broer Dennis. Dankzij hun gezelschap verloopt Isabels bezoek aan de stad leuker dan ze had verwacht. Ze vindt familieleden van haar Indiase grootvader en bezoekt, soms met Nora en dan weer met Dennis, de delen van de stad waar ook haar grootouders zijn geweest. En ze vraagt zich af wat ze nou eigenlijk voor Dennis voelt.

Het boek is een prettige mix tussen het dagboek uit de eerste helft van de 20e eeuw van grootmoeder Felicity en de lotgevallen van haar kleindochter Isabel in 2019. Het dagboekdeel kent gevoelige en soms aangrijpende stukken, terwijl de belevenissen van Isabel soms ronduit vermakelijk zijn. Ik vond het fijn om achtergrondinformatie te krijgen over de stad en een paar van haar bevolkingsgroepen. Dit kwam in licht verteerbare brokjes en was niet belerend of langdradig.
Bijna op het einde komt oom Charles met een ontboezeming die veel duidelijk maakt over wat in de tijd van Felicity werkelijk is gebeurd.

Bij genre staat: literaire roman. Zelf vind ik het een mix van literaire roman, feelgood en een lichtvoetig beschreven reisverslag. Een heerlijk boek!