Vlinders en violen

'niemand vertelt je dat rouwen een levenslange rit betekent, met een onleesbare routebeschrijving en zonder enig idee van de eindbestemming.'

Vlinders en violen is het tweede deel van de duologie 'Op de volkstuin'.
Wat heb ik genoten van deze serie. De gemeenschap van de Groene Meander geeft me zo'n warm gevoel . Stiekem hoop ik ooit op een vervolg want ik wil helemaal geen afscheid nemen van de tuinders. Een kerstviering op de Groene Meander lijkt me geweldig .

Ik heb meegelezen met het luisterboek dat wordt voorgelezen door Klavertje Patijn.

Tess is dertien jaar geleden voor het laatst op De Groene Meander geweest met het voornemen nooit meer terug te keren.
Als haar vader ziek wordt moet ze toch terug om de volkstuin van haar vader in orde te brengen. Ze wordt geconfronteerd met het verleden en met Rayan.

Ik heb genoten van:
De setting van volkstuincomplex De Groene Meander.
Hoe we steeds beetje bij beetje Tess en Rayan leren kennen, wat ze meegemaakt hebben en hoe dit hun gevormd heeft. Mooi uitgewerkt.
Alle tuinders en de gemeenschapszin. De personages zijn zo verschillend maar heel herkenbaar. De verbondenheid, de warmte en rust, nou ja soms ook erg spannend .
De appjes in de appgroep van de Groene Meander.... Heerlijk die gesprekjes .
De verhaspelingen van Sjaak. Überhaupt het personage van Sjaak
De humor die de maatschappelijke thema's wat luchtiger maakt.
De thema's die zorgen voor diepgang: rouwverwerking, levend verlies, knagend schuldgevoel, opname in een revalidatiecentrum, familiebanden, vooroordelen en de invloed die ze hebben op situaties en personen.

Ik miste de tuinkabouters uit het eerste deel: Rozengeur en regenwater maar ik moest er toch aan terugdenken toen ze heel af en toe vluchtig voorbij kwamen in het verhaal .