Alma, Alma, Alma...

Alma, Alma, Alma. Nu het boek uit is blijven de woorden door mijn hoofd spoken.
Vergruisde stemmen is een verhaal over kwetsbaarheid. Menselijkheid. Sterfelijkheid versus onsterfelijkheid. Over liefde en het onvermogen los te laten.
Het leven is een zoektocht, dat is wat het verhaal stelt en daar ben ik het absoluut mee eens.
Dit boek pakte me, hield me vast en liet niet gelijk los toen ik het voor de laatste keer dichtsloeg.
Het verhaal wordt verteld vanuit een manuscript en door de lezer van het manuscript, elk in z'n eigen tijd. Dit maakte dat ik wel eens terugbladerde, maar ik wílde terugbladeren. Het was alsof ik mijn eigen onderzoek deed, net zoals de lezer van het manuscript dat was begonnen en waarmee het manuscript op zijn pad kwam. Het was absoluut niet vervelend om soms wat te bladeren door het boek, het maakte het lezen tot een ervaring.
Het feit dat ik een literaire horror las kwam duidelijk naar voren en was verfrissend om eens te lezen. Wat ik verder interessant vond, was dat er een aantal boeken genoemd werd in het verhaal die ik zelf ook heb gelezen.
Als ik een punt zou aandragen om het verhaal nog mooier te maken zou ik iets meer uitleg willen lezen over hoe het kan dat woorden en de klanken achter de woorden macht hebben en leven.
Zeker een aanrader.