Uitgever storende factor

Er zijn uitgeverijen die met een enkel zinnetje een boek kunnen verknallen. De Geus doet dat met de laatste zin van de flaptekst. Daarmee wordt iets weggegeven dat pas in de tweede helft van het boek langzaam maar zeker bij de lezer moet gaan dagen. De Kleine Leugen is een psychologische misdaadroman over het effect van de verdwijning van Stefan Krantz in het leven van zijn vrouw en zoon. Een type boek waarin zo'n uitglijder van De Geus fataal zal blijken te zijn.

Jac Toes weet moeiteloos en met doelgerichte zinnen het drama neer te zetten. Langzaam ziet de lezer hoe er beetje bij beetje meer bekend wordt over de achtergronden van de verdwijning en wat dat met de achterblijvers doet. De Kleine Leugen zit vol met grote en kleine leugens die elk stuk voor stuk worden blootgelegd.

Maar erg verrassend zijn dit soort boeken meestal niet. De oplettende lezer zal zien waar het verhaal naar zal leiden. Op zich is dat knap van de auteur, dat hij de personages zo neerzet, dat je kunt aanvoelen wat op komst is. De uitgever zet alle subtiliteit in de ijskast door duidelijk te maken in welke hoek je de clou moet zoeken. Gelukkig zorgt Toes in elk geval nog voor een kleine verrassing op het eind. Maar de spanning is al om zeep geholpen. De cover van het boek is op zich fraai, een vos die vanuit het duister naar de lezer gluurt. Maar ik heb nog niet kunnen ontdekken hoe ik deze cover met de inhoud in verband moet brengen.