Een bloemrijke stijl

Milos Urbans boek De wraak van de bouwmeesters vindt geheel plaats in het middeleeuwse deel van de stad Praag met zijn kasseien en historische gebouwen. De lezer kruipt in de huid van de ik-persoon, Kvetoslav Svach, een onlangs uit zijn functie ontheven politieagent. Al in het eerste hoofdstuk wordt hij geconfronteerd met een bijzonder wrede en theatrale poging tot moord. Een man is aan zijn achillespees opgehangen aan de klok van een Middeleeuwse kerk. Dit is het startpunt voor een thriller met een bloemrijke stijl. In de loop van het boek volgen een aantal opzienbarende moorden.

Heel erg spannend is het niet want na de eerste moordpoging volgen bijvoorbeeld al veertig bladzijden waarin de lezer de hele levensgeschiedenis van de ik-persoon over zich heen gegoten krijgt. En afgezien van deze reflectieve momenten zit het boek vol met architectonische en historische beschrijvingen die mogelijk bij de nostalgisch ingestelde bezoeker aan de oude stad Praag herinneringen zal oproepen. Tot die groep van begunstigden hoor ik niet en daarom raak ik al gauw verzand in details. Het boek lijkt soms meer een toeristische handleiding waarbij Urban zijn kennis gretig etaleert, hoewel het mij begint te duizelen. Ondanks de langdradigheid, sleep ik me door het boek heen. De sfeer die Urban oproept, doet enigzins schimmig aan en dat maakt iets goed voor het tekort aan spanning.

Wie een realistische roman verwacht, komt echter bedrogen uit. De auteur neemt de literaire vrijheid om met de werkelijkheid aan de haal te gaan. De karakters in het boek zijn allemaal zeer opvallende persoonlijkheden die sprekend worden neergezet zonder als échte individuen over te komen. Ook krijgt het verhaal soms surrealistische trekjes. Het slot lijkt het toppunt van een delirium. Dit heeft meer verwantschap met het magisch realisme als elementen van de moderne tijd intreden doen in een middeleeuwse setting. Al met al is het een redelijk verhaal maar niet meer dan dat.