Opnieuw om stil van te worden.

Een vroedvrouw in Auswitz, het lijkt haast een grap. En toch is ook dit verhaal op waarheden gebaseerd.
De schrijfster doet aan het einde van het verhaal uitgebreid verslag van hetgeen waargebeurd is en hetgeen fictief is.


Kunnen wij ooit bevatten wat daar is gebeurt, zelfs als het ons verteld wordt? Het antwoord is nee, baby's die in een emmer water werden gedood, ons menselijke brein kan dit niet aan.

Het verhaal is enerzijds mooi, De hoop die beide hoofdpersonen Esther en Ana houden, geeft moed. Maar het verhaal is ook realistisch. Veel feiten heb ik al eerder terug zien komen in andere boeken over de twee wereldoorlog. Zoals het getto in Warschau, de opstand in Warschau, de ontsnapping van gevangenen uit Auswitz.

Opnieuw een indringende roman over een geschiedenis waar al zoveel over geschreven is. En toch is ook dit verhaal zeker aan te raden. Het lijkt wel of ieder blok in Auswitz-Birkenau zijn eigen geschiedenis heeft, zoals hier de kraamafdeling en de vroedvrouw die daar vele baby's ter wereld heeft gebracht.

De vriendschappen, de wreedheden, maar ook de moeite na de bevrijding. De schrijfster maakt het verhaal niet mooier, door ons als lezer een fijn gevoel te geven. Ze heeft een realistisch verhaal geschreven, wat je als lezer nog lang bij blijft.

Opnieuw een eerbetoon aan de vele helden en heldinnen uit onze geschiedenis.