Opnieuw om stil van te worden.

Wat een aangrijpend en indrukwekkend verhaal…
Ik heb al veel romans gelezen over Auschwitz, maar een vroedvrouw in Auschwitz? Dat verhaal kende ik nog niet.

Als baby mocht Ana Esther ter wereld brengen. Al jaren werkt ze als vroedvrouw – werk dat ze met passie en liefde doet. Esther groeit uit tot een mooie jonge vrouw, maar dan moet Ana met lede ogen toezien hoe zij wordt opgesloten achter de muren van het getto in Lodz. Wanneer ze hoort over de erbarmelijke omstandigheden daar, kan en wil ze niet langer lijdzaam toekijken.

Samen met haar gezin nemen ze tijdens Kerst een moedig besluit. Haar man Bartek zegt: “Heeft de Heer Jezus ons niet geleerd: heb uw naaste lief als uzelf? Heeft Hij ons niet opgedragen om te zijn als de barmhartige Samaritaan en hen die in nood zijn te helpen, ongeacht hun geloofsovertuiging?” Met deze overtuiging brengen ze hun kerstdiner naar de hekken van het getto. Door Kerst zijn de wachters milder gestemd. Het gezin besluit niet langer toe te kijken, maar in actie te komen – met grote gevolgen.

Ieder blok in Auschwitz kent zijn eigen gruwelen. Op een plek waar zoveel leven werd genomen, werd ook leven geboren. Met slechts de middelen die ze tot haar beschikking had, probeerde Ana de vrouwen zo goed mogelijk te ondersteunen tijdens hun bevalling.

Elke vrouw die zelf een kind heeft gebaard, zal dit verhaal met dubbele gevoelens lezen. Terwijl je weeën hebt, moet je gewoon op appel staan – hoe is dat mogelijk? Hoeveel we ook lezen over Auschwitz, ten diepste zullen wij nooit volledig bevatten wat de mensen daar hebben meegemaakt.

Het verhaal bevat heftige details, dingen die ik niet eerder heb gelezen en zelfs niet had kunnen bedenken. Deze baby’s werden niet met liefde ontvangen – behalve door hun moeder en de vroedvrouw. De nazi’s hadden andere plannen.

Dit is een verhaal over de moed van vrouwen in een van de donkerste perioden uit onze geschiedenis. Ik vond het heel waardevol dat achterin het boek een lijst met historisch commentaar is opgenomen. De schrijfster geeft zelf aan dat dit geen gemakkelijk boek was om te schrijven – en dat geloof ik meteen. Dankbaar ben ik dat zij dit verhaal met ons heeft willen delen. Want dit mag niemand vergeten.