Een doorsnee tussendoortje dat beslist geen amuse kan worden genoemd.

Het moet waarschijnlijk worden geacht dat Nan Adams in de voetsporen van Lucinda Riley zou willen treden. Het begint al met beider schuilnaam die begint met de eigen voornaam. Verder sluit het genre van hen precies op elkaar aan; een lichtvoetige damesroman met voortdurend verspringende verhaallijnen waardoor je het spoor bijster raakt, een flinke dosis romantiek en historische fictie, (bij Riley de Ierse strijd tegen Engeland en bij Adams WO I) en het ophangen van het hele verhaal(tje) aan een “vehikel” bij Riley de ring met de zevenpuntige ster en bij Adams de Alfa Romeo. Daarnaast blijkt dat uit de keuze voor een familieroman met exotische oorden (Riley) en mooie locaties (Adams).

De tijd- en locatieverwisselingen lijken eerde een gimmick om het verhaal aan de gang te houden dan om de lezer te vermaken (zie m’n eerder gemaakte opmerking over het spoor bijster raken. Om het vrij magere verhaal toch nog wat glamour te verlenen, wordt gebruik gemaakt van de oude truckendoos, zoals een dure auto en wijn (Franciacorta) en de de in dit genre vrijwel onvermijdelijke Davidoff. Een en ander nog een tikkeltje aangedikt door ook nog min of meer misplaatst een gedicht van Edgar Allan Poe (“De Raaf”, dus echte literatuur )de revue te laten passeren.

Dat Adams in de voetsporen van Riley wil treden is natuurlijk haar goede recht en haar niet kwalijk te nemen, maar gelet op het taalgebied en de verkoopcijfers van Riley lijkt dat wel een beetje erg ambitieus. Al met al is beider feel good-romantiek erg vluchtig. De samenhang tussen een en ander wordt er als het ware met de haren bijgesleept . Bovendien had het allemaal wel een beetje korter/compacter gekund.

Zelf zegt Adams in een interview dat er een dag komt dat ze door de mand valt; het is voor niet te hopen dat die dag met dit boek nader in haar gezichtsveld komt, hoewel de vrees daarvoor hiermee niet echt zal afnemen. Het gebruik van een cliffhanger wordt zowel door Riley als Adams gebruikt en is waarschijnlijk wel bevordelijk voor de verkoop maar toch eigenlijk alleen maar een cliché, waarvan ook goedkope tv-series zoals GTST regelmatig gebruik van maken.

Een mager zesje voor de tijd en de moeite.