Lezersrecensie
De verbeelding als troost ! ★★★★1/2
Met hun wapenspreuk 'Laten we zacht zijn voor elkander' tussen het aanklikbed en de verstelbare matras van de doodzieke in, deelt Eefje haar laatste levensweken met haar geliefde Adriaan van Dis.
A STORY A DAY KEEPS THE DOCTOR AWAY
Om de pijn, die ook de morfinepleisters niet helemaal kunnen wegnemen, te verlichten, neemt hij Eefje mee naar de reizen die hem, vaak samen met haar, naar verre bestemmingen brachten: Zuid-Afrika, Namibië, Irak, Iran, Senegal, Arctisch Canada... Reizen naar binnen- en buitenwerelden, naar het wankele zoeken van een jong mens, naar het onvermijdelijke verlies van de onschuld, naar je verplaatsen in anderen en je eigen perspectief opentrekken, of naar mogelijke gasten voor het literaire tv-programma dat ze van 1983 tot 1992 maakten: 'Hier is... Adriaan van Dis'. Gegeerde namen zoals Ousmane Sembène en James Baldwin gaven helaas niet thuis. Werk en leven zijn niet maakbaar!
Bij het temperen van fysieke of geestelijke pijn kunnen ook gedichten, liedjes of een stiekem borrelmoment een wondertje verrichten. En toch gaat geen van beiden het ongemakkelijke uit de weg. Als het nodig is, wordt er een harde (borrel)noot gekraakt! 'We strepen nu niks door', zegt Adriaan, een toespeling op het samen redigeren van vroege romanversies. De aanwezigheid van de Ander, de tweede partner van Eefje, vreet aan de schrijver. Hij wil haar helemaal.
NIET KLAGEN MAAR DRAGEN
Wie de podcast 'Van Dis ongefilterd' volgt, heeft geleerd dat Adriaan een hekel heeft aan zeuren. Volgens hem maak je een obstakel groter door het te delen met anderen. In de duokamer van dit hospice beklagen de bewoners zichzelf dus niet. Het hartverscheurende zit tussen de lijnen! En in het beeld van zijn zorgende, liefhebbende handen, die tot rust zijn gekomen omdat zij zijn onrust temde.
Dat Eefje, die 'zijn moed, zijn kritiek, zijn duw en tegengas' was, in een haag van lampionnen en zorgmedewerkers het sterfhuis verlaat, betekent niet dat er een einde komt aan hun verbondenheid maar misschien wel aan de reislust van de achterblijver. Ook dat vertelt de podcast je...
IN GESPREK MET DE ZIEL
In deze autobiografische roman toont Adriaan van Dis zich kwetsbaarder dan ooit. Met het klimmen van de jaren maakt het minder en minder uit wat anderen van je vinden. Lezers blijven er voor een auteur wel toe doen. Maar zij willen niets liever dan onder de huid van hun inspirator kruipen!
Lees meer op: https://inktkoelie.blogspot.com/
A STORY A DAY KEEPS THE DOCTOR AWAY
Om de pijn, die ook de morfinepleisters niet helemaal kunnen wegnemen, te verlichten, neemt hij Eefje mee naar de reizen die hem, vaak samen met haar, naar verre bestemmingen brachten: Zuid-Afrika, Namibië, Irak, Iran, Senegal, Arctisch Canada... Reizen naar binnen- en buitenwerelden, naar het wankele zoeken van een jong mens, naar het onvermijdelijke verlies van de onschuld, naar je verplaatsen in anderen en je eigen perspectief opentrekken, of naar mogelijke gasten voor het literaire tv-programma dat ze van 1983 tot 1992 maakten: 'Hier is... Adriaan van Dis'. Gegeerde namen zoals Ousmane Sembène en James Baldwin gaven helaas niet thuis. Werk en leven zijn niet maakbaar!
Bij het temperen van fysieke of geestelijke pijn kunnen ook gedichten, liedjes of een stiekem borrelmoment een wondertje verrichten. En toch gaat geen van beiden het ongemakkelijke uit de weg. Als het nodig is, wordt er een harde (borrel)noot gekraakt! 'We strepen nu niks door', zegt Adriaan, een toespeling op het samen redigeren van vroege romanversies. De aanwezigheid van de Ander, de tweede partner van Eefje, vreet aan de schrijver. Hij wil haar helemaal.
NIET KLAGEN MAAR DRAGEN
Wie de podcast 'Van Dis ongefilterd' volgt, heeft geleerd dat Adriaan een hekel heeft aan zeuren. Volgens hem maak je een obstakel groter door het te delen met anderen. In de duokamer van dit hospice beklagen de bewoners zichzelf dus niet. Het hartverscheurende zit tussen de lijnen! En in het beeld van zijn zorgende, liefhebbende handen, die tot rust zijn gekomen omdat zij zijn onrust temde.
Dat Eefje, die 'zijn moed, zijn kritiek, zijn duw en tegengas' was, in een haag van lampionnen en zorgmedewerkers het sterfhuis verlaat, betekent niet dat er een einde komt aan hun verbondenheid maar misschien wel aan de reislust van de achterblijver. Ook dat vertelt de podcast je...
IN GESPREK MET DE ZIEL
In deze autobiografische roman toont Adriaan van Dis zich kwetsbaarder dan ooit. Met het klimmen van de jaren maakt het minder en minder uit wat anderen van je vinden. Lezers blijven er voor een auteur wel toe doen. Maar zij willen niets liever dan onder de huid van hun inspirator kruipen!
Lees meer op: https://inktkoelie.blogspot.com/
1
Reageer op deze recensie
