Nooit te oud voor mondigheid !

Als je op zoek bent naar spanning, levert een werkvloer met een hiërarchische structuur tal van mogelijkheden op. In een zorghotel voor ouderen, waarin een medewerkster met sardonisch genoegen de scepter zwaait, heeft Marly van Otterloo een ongezonde bedrijfscultuur gevonden.

VENIJN KENT GEEN LEEFTIJD
Naast de hulpbehoevende demente of aan parkinson lijdende gasten, zijn er de assertieve karakters die een realistische versie laten zien van Richard Osmans 'Moordclub'. Hoewel ze geen speurdersambitie hebben, kunnen de bewoners van Villa Rietsteijn scherp uit de hoek komen als het om hun wensen gaat of om het bekritiseren van de bitsige Wilma. De balorigste mept met haar stok in het rond of plet stiekem een peperdure orchidee fijn. Toch richt de pestende en snerende supervisor haar pijlen niet op de bejaarden maar op de vrijwilligers die ze als concurrenten ervaart. Wilma is het prototype van een sociaal weinig gewaarde vrouw. Dit vat vol frustraties gunt anderen het licht in de ogen niet. 'Ik niet, dan zij ook niet', lijkt haar motto te zijn.

Wanneer de bijspringkracht-voor-één-week, de succesvolle en knappe Mare, haar intrek in de villa neemt, doopt Wilma haar pijlenarsenaal nog wat dieper in het gif. Maar ook andere ego's zijn te groot om van een hecht team te kunnen spreken. Terwijl Cordelia van het winkeltje en Theo, de chauffeur van het pendelbusje, zich als ongekroonde koningen gedragen, lijkt directeur Hans, zich zo onzichtbaar mogelijk te maken. Bovendien heeft Mare te maken met een vertrouwenskwestie op het thuisfront. Haar partner Harold geeft zelf toe dat 'haar geweten beslist sterker ontwikkeld is dan het zijne'. Dat belooft weinig goeds...

EEN GEMISTE KANS
Elementen genoeg, dus, om psychologische confrontaties te kunnen uitwerken. Jammer genoeg blijven de personages om elkaar heen draaien in een verhaal dat, wat het zorghotel betreft, als een nachtkaars uitdooft. Of je een spannende of niet-spannende roman schrijft, altijd is de psychologische opbouw en ontknoping van fundamenteel belang! Beide genres drijven op, naar een climax toegroeiende, innerlijke conflicten en fricties met de buitenwereld. Enkel de relatie van Mare en Harold respecteert dit literaire basisprincipe.

Veruit de meeste wrijvingen in dit boek beloven veel maar bevriezen halfweg. Daarna wordt er snel een einde bij bedacht. Een enigszins belezen lezer zal bij deze manier van schrijven altijd op zijn honger blijven zitten. Daarom komt de ruim bemeten drie sterren-waardering op het conto van het zelfbewuste AOW-gezelschap dat een lange neus trekt naar betweterige leeftijdsdiscriminatie!
Lees meer op: https://inktkoelie.blogspot.com/