De Lorelei aan de Seine ! ★★★★1/2

Heel wat mensen hebben iets met lijstjes, met afvinken en doorstrepen. Zolang controlegedrag niet uit de hand loopt, brengt het de geest tot rust. Ook Pieter van der Wielen geraakte in de ban van een cijfermissie: hij wilde in 200 Parijse hotels overnachten en deed daar 26 jaar over.

EEN FILM TREKT VOORBIJ
Omdat er in de Franse hoofdstad minstens 1300 hotels zijn, moest er flink geselecteerd worden. Als je een accommodatiegids wil schrijven die tegelijkertijd een boek moet stofferen, ga je op zoek naar overnachtingsplekken met een verhaal. Zo'n geschiedenis kan beginnen bij een interieur dat vervlogen tijden oproept (de Art Nouveau-periode, een meubelstijl uit de regeringsjaren van vorsten, boekwerken van ooit wereldbestormende auteurs, reproducties van de rebelse Toulouse-Lautrec, wandkleden, foto's van Amerikaanse jazzlegendes...), verder lopen naar armlastige artiesten (Charles Dickens, George Orwell, Ernest Hemingway, Gabriel Garcia Marquez...) die uiteindelijk wel hun schrijverschap vonden, en uitmonden in bondig of uitgebreid vertelde wetenswaardigheden.

Deze mini-colleges vormen de hoogtepunten in dit boek! Ze nemen je mee naar Balzac die een manipulatieve geldwolf bleek te zijn, naar Napoleon die van het Louvre een museum met roofkunst maakte, naar een kind-slaaf in Versailles, naar Marlene Dietrich die de Führer schoffeerde, naar Stendhal die zijn idool achterna liep tijdens de desastreuze veldtocht naar Rusland, naar brandweerman Fournier die de doornenkroon uit de brandende Notre Dame redde, naar corrupte Franse presidenten en politieke partijen die zich lieten fêteren door beruchte dictators... het rijtje is - quelle chance - nog veel langer!

WAAR MOET HET HEEN?
Uit de hotelverhalen blijkt dat Parijs niet alleen een aantrekkingskracht had op (internationale) kunstenaars maar ook dat de Parijzenaars de creatieve geesten hoog achten en ze zo lang als mogelijk uit het vergeetboek willen houden. Toch doet het gestaag opkopen van in de traditie verankerd onderdak, het ergste vermoeden. Als Ibis- en Best Western-ketens het straatbeeld gaan bepalen, wordt dit boek vast een collectors item... en worden de reserveringen in Hôtel de la Bretonnerie niet meer met vulpen opgeschreven!

Ook Pieter van der Wielen laat het licht vol op de bewoners en de passanten schijnen. Zijn 'ik' duikt net vaak genoeg op om van de observator een mens van vlees en bloed te maken. Zijn 'ego' blijkt de bescheidenheid zelf te zijn. Maar hij is ook weerbaar, laat zich niet intimideren of wegsturen door arrogante obers of receptionisten die een standencultuur uitdragen. Dat je een sterrenhotel kunt betalen wil niet zeggen dat je er welkom bent. De lichaamstaal van het personeel - toch ook niet bijzonder bemiddeld - laat daar geen greintje twijfel over bestaan. Frankrijk is een gepolariseerd land, niet alleen in de politieke arena!

LEVE DE HOTELGIDS!
Wat jongelui ook beweren over de overbodigheid van hotelgidsen in het tijdperk van Booking en AirBnB, ze weten niet wat ze missen, vooral als bij de beoordeling van de accommodatie aan cultuur-historische upgrading wordt gedaan! Die laatste is zoveel meer waard dan de goodwill van de receptionist die je een kamer met uitzicht aanbiedt voor de prijs van een kijkje op een binnenplaats met blinde muren!

Zijn er dan geen uitglijders in dit boek te vinden😉? Afgezien van een letterlijke waarbij Pieter geschept werd door een kleine bedrijfswagen (en er een beurs been aan overhield), was hij in zijn jongere jaren een beetje onhandig met het uitkiezen van zijn vriendinnetjes en slaagde hij er bovendien in om zonder winterjas in een 'hiver d'horreur' terecht te komen. Maar 26 jaar is wellicht lang genoeg om ook in de praktische of iets complexere aspecten van het leven een ervaringsdeskundige te worden! Misschien helpt het eten van blauwe kreeft of worstjes van varkensdarm daar wel bij! Wie reist doet aan gelaagd leren!
Lees meer op: https://inktkoelie.blogspot.com/