De hardvochtige grenzen van therapie !

Van een auteur, die bovendien psychiater is, mag je iets extra's verwachten, zeker als het gaat om het spannende psychologische boek. Toch kun je je voorstellen dat het verwerken van professionele kennis in een plot voor een breed publiek niet vanzelfsprekend is.

EEN HELE UITDAGING
Met het kiezen voor een hoofdpersonage dat narcistisch is, een anti-sociaal profiel heeft en borderline-patiënt is, beschik je over heel wat elementen die voor conflicten, buitensporig gedrag en spanning kunnen zorgen. Maar in het hoofd van de lezer wordt het dan wel èrg druk. Voeg daarbij de rugzak met misbruik, falend ouderschap, een pooier, afpersing... die Sylvia meezeult, en je begrijpt dat er romantechnisch véél hooi op de vork ligt. Hier lijkt de stem van de psychiater harder te klinken dan die van de schrijfster! En dat mag niet de bedoeling zijn.

Wanneer therapeute Wynona Post besluit om Sylvia, een cliënt die ze eerder begeleidde, weer onder haar hoede te nemen, lijken de eerste sessies een bemoedigend resultaat op te leveren. Toch ebt het vertrouwen tussen beiden langzaam maar zeker weg en ontstaat er een giftige sfeer. De beschadigde vrouw vervalt in oude patronen, voelt zich onterecht in de steek gelaten en slaat lukraak om zich heen. Uit niet-geheelde pijn ontstaat boosheid, die ontaardt in een revancheplan en een machtsstrijd. Omdat ze zich beroepsmatig aan haar zwijgplicht moet houden, kan de therapeute geen kant op... tot ze besluit enigszins buiten de lijntjes te kleuren. Dit is tenslotte fictie, een wereld waarin de auteur voor rechter mag spelen en de lezer een oogje mag dichtknijpen!

MEER EVENWICHT
'De leugenaar' heeft een opvallende constructie. Martine Kamphuis heeft ervoor gekozen om het grootste deel van haar plot te stofferen met therapeutische sessies. Hoewel deze gesprekken inzicht geven in de geestestoestand van Sylvia, haar relatie met Wynona en de spannende ontwikkeling ervan, gaat er toch te weinig dynamiek van uit. Deze roman zou gebaat zijn bij meer dosering, een afwisseling van gedachtewisselingen én het volgen van personages bij wat ze doen of meemaken. In de laatste 30% van het boek wordt er wel flink tempo gemaakt.

De belangrijkste verdienste van deze thriller is van maatschappelijke aard. En dat is een compliment! Of burgers met een stoornis (of stoornissen) die tot geweld kan leiden zich vrij mogen bewegen in de samenleving is een nazinderende vraag. Het is zorgwekkend dat therapeuten, waarin het personage Wynona Post zich wellicht kan spiegelen, moeten toegeven dat hun vertrouwen in een positieve ontwikkeling van hun cliënt een misvatting blijkt. En dan kom je bij de tbs-er die met verlof mag...
Lees meer op: https://inktkoelie.blogspot.com/