Lezersrecensie
Het hotel dat nooit zijn deuren sloot !
Door te kiezen voor een opmerkelijke invalshoek heeft BBC-correspondente Lyse Doucet een onderscheidend boek geschreven over de complexe geschiedenis van Afghanistan. Dat een hotel veel verhalen kan vertellen over de tijdgeest en gasten die 'the spirit of the time' illustreren, is al vaak gebleken. Denk maar aan de Great Railway Journeys van de Brit Michael Portillo. Maar dat een hotel de spiegel is van driekwart eeuw aan gewelddadige omwentelingen, trillende funderingen en een kleingeestige maatschappijvisie is een unicum.
ELKE DAG FEEST !
Tijdens de regering van de hervormingsgezinde koning Zahir Shah, die na een staatsgreep (1973) werd afgezet, beleefde het InterContinental hotel in Kabul hoogtijdagen. Buitenlandse toeristen, diplomaten, prinsen en gefortuneerde Afghaanse burgers namen de goudkleurige liften en lieten zich exquise maaltijden voorzetten door obers in karmozijnrode jasjes. Tijdens grootse huwelijksfeesten werd er gedanst onder de kroonluchters van de balzaal. Zelfs de Parijse 'haute couture' vond zijn weg naar de catwalk van het hotel. Het IC was een droomfabriek!
Voor de doorsnee inwoners van de hoofdstad leverde het vooral vaste banen op, grote fooien en een reële kans op promotie. Zo werd Naser, de ongeletterde arbeider, na verloop van tijd banketbakker. Hazrat deed het nog beter. Via de cocktailbar en het onderhoud van de gastenkamers werkte hij zich op tot manager. En 'selfmade women' Abida klom op tot sous-chef. Wie wat kon, man of vrouw, werd gewaardeerd!
Als de putschpleger en zijn opvolgers de macht in handen krijgen, begint een periode van grote instabiliteit waarin het portret van de hoogste bestuurder geregeld van de wand achter de receptie wordt gehaald en vervangen door een nieuw kopstuk dat al te vaak een gruwelijke dood wacht. Wanneer de politieke vriendschap met Rusland bekoelt, steken 85.000 Russische manschappen de grens over (1979), een inmenging die de 'moedjahidien'', een los-vast verbond van strijders uit het hele land, niet accepteert.
STANDHOUDEN OF WEGLOPEN ?
Omdat er een Koude Oorlog tussen de wereldmachten woedt, gaan in de VS de alarmbellen rinkelen. Volgens het principe van 'de vijand van je vijand is je vriend', worden de opposanten royaal van wapens voorzien. Terwijl de tanks door de straten ratelen, komt er een einde aan de hippieroute en keren sommige gekwalificeerde werknemers van het IC terug naar huis of vinden een andere baan. Een flink aantal, zoals de portier met de walrussnor, houdt stand. Wanneer de keuken door zijn voorraden heen is, wordt er bier geserveerd.
Als tien jaar later de Russische troepen door Moskou worden teruggeroepen, hopen de Afghanen op rust en veiligheid. Het tegenovergestelde is waar. De 'moedjahidien' vallen in elkaar bestrijdende facties - van gematigd over pragmatisch tot streng islamitisch - uiteen. De stad blijft kreunen onder de raketten en granaten. Er vallen dodelijke slachtoffers onder de bewoners van het eens zo statige hotel. Grote Sharif komt om in een ontploffende taxi. Kleine Sharif, de telefonist, kan het navertellen. De succesvolle Hazrat blijft thuis en knoopt de eindjes aan elkaar door, samen met zijn familie, luciferdoosjes te maken. Zijn collega's laten hun baard staan, stoppen hun stropdassen, de voorraden alcohol en de piano's weg. Intussen is ook de gastenlijst van allure veranderd: internationale journalisten, spionerende agenten van de gevreesde inlichtingendienst en 'warlords' moeten het stellen met gehavende kamers, afgeplakte ramen en stuk gescheurde matrassen.
VAN DE REGEN IN DE DROP
Met de machtsovername van de Taliban (1994 - Kaboel valt in 1996), samen met Al Qaida de meest extremistische factie van het strijderscollectief, verandert de hoofdstad in een dorp waar niets meer mag en niets meer leeft. Zelfs de nationale sport van het vliegeren (kite flying) is uit den boze. Pas na de aanslag op de Twin Towers geeft de VS zijn steun aan deze uiterst radicale groepen op. Met de komst van de Amerikaanse bommenwerpers wordt er opnieuw een internationaal conflict op Afghaanse grond uitgevochten. Wellicht moet je zeggen 'nog steeds' want de van elkaar losgeraakte groepen hadden zonder zware wapens geen alles vernietigende machtsoorlog kunnen voeren. En wat gezegd van de overwinning van de Taliban die zoveel Afghanen van hun vrijheid zou beroven!
Het naar adem happend InterCon is veranderd in een spookgebouw, toegetakeld door granaatinslagen en zelfmoordacties. Het heeft de adepten van de meest enge interpretatie van de Koran zien vertrekken en in 2021 zien terugkomen. Op dit moment moeten de werknemers hun banen in het gerestaureerde pand delen met Taliban-collega's. Maar iedereen weet dat in Afghanistan, nog meer dan elders, niets voor eeuwig is!
DE ECHTE HELDEN
Net als de bewoners van Kabul slalomde het InterCon tussen alle machtswisselingen door met één doel voor ogen: overleven! Het personeel werd meermaals gedwongen om te buigen maar brak niet. Er stond te veel op het spel, fundamentele waarden zoals openheid, verdraagzaamheid, zelfontplooiing, gelijkwaardigheid van vrouwen en mannen. En laten we hun trots op deze parel aan de kroon van de stad, niet vergeten. Samen met Lyse Doucet, die er vaak voor langere tijd verbleef, heeft de hotelstaf dit statement gemaakt. Toch is er één waarde die boven de zesduizend meter hoge toppen van de Hindu Kush uitsteekt: de Afghaanse gastvrijheid! En laat die kwaliteit nu net het specialisme van het InterContinental zijn...
Lees meer op: https://inktkoelie.blogspot.com/
ELKE DAG FEEST !
Tijdens de regering van de hervormingsgezinde koning Zahir Shah, die na een staatsgreep (1973) werd afgezet, beleefde het InterContinental hotel in Kabul hoogtijdagen. Buitenlandse toeristen, diplomaten, prinsen en gefortuneerde Afghaanse burgers namen de goudkleurige liften en lieten zich exquise maaltijden voorzetten door obers in karmozijnrode jasjes. Tijdens grootse huwelijksfeesten werd er gedanst onder de kroonluchters van de balzaal. Zelfs de Parijse 'haute couture' vond zijn weg naar de catwalk van het hotel. Het IC was een droomfabriek!
Voor de doorsnee inwoners van de hoofdstad leverde het vooral vaste banen op, grote fooien en een reële kans op promotie. Zo werd Naser, de ongeletterde arbeider, na verloop van tijd banketbakker. Hazrat deed het nog beter. Via de cocktailbar en het onderhoud van de gastenkamers werkte hij zich op tot manager. En 'selfmade women' Abida klom op tot sous-chef. Wie wat kon, man of vrouw, werd gewaardeerd!
Als de putschpleger en zijn opvolgers de macht in handen krijgen, begint een periode van grote instabiliteit waarin het portret van de hoogste bestuurder geregeld van de wand achter de receptie wordt gehaald en vervangen door een nieuw kopstuk dat al te vaak een gruwelijke dood wacht. Wanneer de politieke vriendschap met Rusland bekoelt, steken 85.000 Russische manschappen de grens over (1979), een inmenging die de 'moedjahidien'', een los-vast verbond van strijders uit het hele land, niet accepteert.
STANDHOUDEN OF WEGLOPEN ?
Omdat er een Koude Oorlog tussen de wereldmachten woedt, gaan in de VS de alarmbellen rinkelen. Volgens het principe van 'de vijand van je vijand is je vriend', worden de opposanten royaal van wapens voorzien. Terwijl de tanks door de straten ratelen, komt er een einde aan de hippieroute en keren sommige gekwalificeerde werknemers van het IC terug naar huis of vinden een andere baan. Een flink aantal, zoals de portier met de walrussnor, houdt stand. Wanneer de keuken door zijn voorraden heen is, wordt er bier geserveerd.
Als tien jaar later de Russische troepen door Moskou worden teruggeroepen, hopen de Afghanen op rust en veiligheid. Het tegenovergestelde is waar. De 'moedjahidien' vallen in elkaar bestrijdende facties - van gematigd over pragmatisch tot streng islamitisch - uiteen. De stad blijft kreunen onder de raketten en granaten. Er vallen dodelijke slachtoffers onder de bewoners van het eens zo statige hotel. Grote Sharif komt om in een ontploffende taxi. Kleine Sharif, de telefonist, kan het navertellen. De succesvolle Hazrat blijft thuis en knoopt de eindjes aan elkaar door, samen met zijn familie, luciferdoosjes te maken. Zijn collega's laten hun baard staan, stoppen hun stropdassen, de voorraden alcohol en de piano's weg. Intussen is ook de gastenlijst van allure veranderd: internationale journalisten, spionerende agenten van de gevreesde inlichtingendienst en 'warlords' moeten het stellen met gehavende kamers, afgeplakte ramen en stuk gescheurde matrassen.
VAN DE REGEN IN DE DROP
Met de machtsovername van de Taliban (1994 - Kaboel valt in 1996), samen met Al Qaida de meest extremistische factie van het strijderscollectief, verandert de hoofdstad in een dorp waar niets meer mag en niets meer leeft. Zelfs de nationale sport van het vliegeren (kite flying) is uit den boze. Pas na de aanslag op de Twin Towers geeft de VS zijn steun aan deze uiterst radicale groepen op. Met de komst van de Amerikaanse bommenwerpers wordt er opnieuw een internationaal conflict op Afghaanse grond uitgevochten. Wellicht moet je zeggen 'nog steeds' want de van elkaar losgeraakte groepen hadden zonder zware wapens geen alles vernietigende machtsoorlog kunnen voeren. En wat gezegd van de overwinning van de Taliban die zoveel Afghanen van hun vrijheid zou beroven!
Het naar adem happend InterCon is veranderd in een spookgebouw, toegetakeld door granaatinslagen en zelfmoordacties. Het heeft de adepten van de meest enge interpretatie van de Koran zien vertrekken en in 2021 zien terugkomen. Op dit moment moeten de werknemers hun banen in het gerestaureerde pand delen met Taliban-collega's. Maar iedereen weet dat in Afghanistan, nog meer dan elders, niets voor eeuwig is!
DE ECHTE HELDEN
Net als de bewoners van Kabul slalomde het InterCon tussen alle machtswisselingen door met één doel voor ogen: overleven! Het personeel werd meermaals gedwongen om te buigen maar brak niet. Er stond te veel op het spel, fundamentele waarden zoals openheid, verdraagzaamheid, zelfontplooiing, gelijkwaardigheid van vrouwen en mannen. En laten we hun trots op deze parel aan de kroon van de stad, niet vergeten. Samen met Lyse Doucet, die er vaak voor langere tijd verbleef, heeft de hotelstaf dit statement gemaakt. Toch is er één waarde die boven de zesduizend meter hoge toppen van de Hindu Kush uitsteekt: de Afghaanse gastvrijheid! En laat die kwaliteit nu net het specialisme van het InterContinental zijn...
Lees meer op: https://inktkoelie.blogspot.com/
1
Reageer op deze recensie
