Veel vragen, hoeveel antwoorden?

Peter Terrin is zo'n schrijver die ogenschijnlijk oppervlakkige boeken schrijft, maar waar een enkel detail je toch even laat nadenken.
Het lijkt erop dat we de relatie zien tussen een vader (Simon) en een dochter (Romy). De moeder van het meisje is juist overleden en haar as wordt uitgestrooid. Toch heb je als lezer in het begin wat vragen: waar komt dat gigantische geldbedrag op Simons bankrekening vandaan? Waarom zegt Romy dat hun relatie vroeger slechter was?
Beetje bij beetje komt Simon (en jij als lezer ook) achter de antwoorden. Je moet daarbij wel voor lief nemen dat we in een wereld leven die lijkt op de onze, maar dat niet ís: Donald Trump blijkt toch neergeschoten, er is een Chinees naar een verre asteroïde afgereisd (en daar overleden?) en er is klaarblijkelijk een avondklok (vanwege de rellen die ontstonden vanwege de Chinees?).

Je ziet het: ook na het lezen zit ik met een aantal vragen - vooral als het gaat om de ruimte waarin het verhaal zich afspeelt. De relatie tussen Simon en Romy voelt als een houvast in deze wereld die net wat afwijkt van alles wat ik ken. Ik denk ook dat daar de kracht van het boek ligt: ongeacht de (maatschappelijke) omstandigheden, hebben we elkaar als mensen nodig.
Mede daarom weet ik ook niet of ik de overgang tussen deel 1 en deel 2 nu juist briljant moet vinden, of een goedkope oplossing van de auteur.

'Nog lang geen winter' is een 'wat als'-verhaal in een dystopische maatschappij, waarin een vader probeert de band met zijn dochter te herstellen.
Aanrader voor mensen die graag lezen over menselijke relaties of over alternatieven voor de toekomst.