Menselijkheid in de chaos (oké, en een varken)

Dit boek is een stuk beter te volgen als je accepteert dat het begin een beetje vaag is: het einde der tijden is aangebroken en een engel wordt uit de hemel gegooid om te lijden op aarde. Hij probeert tijdens zijn menswording zijn eigen verhaal op te schrijven. Dit valt niet mee, want de tijd in de wereld blijkt niet altijd lineair en daarnaast vertoont het opgeschreven verhaal ook flashbacks.
Technisch zit het boek knap in elkaar: tijdssprongen, een paar open plekken en verwijzingen naar andere werken (waaronder Milton). Maar dat is niet waar 'Einde verhaal' om draait.

Het gaat om schrijverschap (de engel Astoreth schrijft een verhaal om in te gaan tegen het Enige Verhaal van de Grote Schrijver - het geloof), om familie en relaties, om (bij)geloof en koningsgele truien.
Temidden van de chaos die het einde der tijden met zich meebrengt gaat een wonderlijke groep vrienden op reis om de as van een dierbare uit te strooien. Het bijeen geraapte zootje personages werkt wonderwel en daarin toont Sander Kollaard zich op zijn best.
Er zijn prachtige zinnen en fijne gesprekken over wat ons nu eigenlijk mens maakt. De dialogen over 'spul' deden me denken aan 'Uit het leven van een hond', waar Kollaard de Libris literatuurprijs voor gekregen heeft. Dat boekje is een stuk leesbaarder voor wie alle chaos te overweldigend is.
Voor wie zich toch aan 'Einde verhaal' waagt: accepteer de chaos en ga met het wonderlijke gezelschap op roadtrip naar Zweden - uiteindelijk wordt alles duidelijk. (Of ja, bijna alles. Van het pratende varken snap ik nog steeds niet veel.)