Een prachtige familiesaga over afkomst en identiteit

In De Noorse Dochter neemt Soraya Lane de lezer mee naar de betoverende, ruige landschappen van Noorwegen. Zoals gebruikelijk binnen deze reeks worden verleden en heden in een zorgvuldig opgebouwde dual timeline met elkaar verweven. In dit deel volgen we Charlotte, die voor haar carrière als kok haar geboorteland Noorwegen verruilde voor Londen. Daar ontvangt zij een mysterieus kistje dat haar overgrootmoeder ooit heeft achtergelaten in een tehuis voor ongehuwde moeders, bestemd voor haar oma.

Wanneer Charlotte vrijwel gelijktijdig een baan aangeboden krijgt in Oslo, besluit ze terug te keren naar Noorwegen. Met het kistje in haar bezit bezoekt ze haar stervende overgrootmoeder Amalie, die haar een aangrijpend familiegeheim toevertrouwt dat generaties lang verborgen is gebleven. Stap voor stap ontrafelt Charlotte het verleden en langzaam wordt duidelijk welke keuzes en offers het lot van haar familie hebben bepaald. Het motief van afkomst en de zoektocht naar identiteit vormen hierbij een krachtige rode draad door het verhaal.

Terwijl Charlotte zich verdiept in het liefdesverhaal van haar grootmoeder, ontmoet ze via haar nieuwe baan ook Harrison, de architect van het hotel waar zij als chef-kok aan de slag gaat. Ook hij draagt het gewicht van zijn verleden met zich mee. Tussen hen ontstaat direct een voelbare aantrekkingskracht, maar beiden worstelen ermee om zich volledig aan de ander te kunnen geven. Dankzij de gesprekken met Harrison vindt Charlotte de moed om, nu ze terug is in Noorwegen, ook voorzichtig te werken aan het herstel van de band met haar vader. Naarmate ze haar familiegeschiedenis beter begrijpt, maakt ze een geloofwaardige en ontroerende karakterontwikkeling door en leert ze ook haar eigen hart weer open te stellen.

Het verhaal, dat heel mooi meerdere generaties vrouwen en hun strubbelingen belicht, is soms hartverscheurend maar eindigt prachtig. Charlotte, Harrison en haar overgrootmoeder zijn daarbij realistische, gelaagde personages die elk een ontwikkeling doormaken. De setting wordt daarnaast zo beeldend beschreven dat de scènes zich voor mijn geestesoog ontvouwden als een film. Wat ik tot slot erg sterk vond, is de manier waarop in dialogen regelmatig ook de interne monoloog van de protagonist wordt belicht. Dit geeft het geheel extra diepgang.

Ik heb ontzettend van dit boek genoten. Voor liefhebbers van romans met een dual timeline, meeslepende liefdesverhalen en een vleugje mysterie is dit absoluut een aanrader!

Mijn rating: 4,5 sterren

Veel dank aan Park Uitgevers / Oceaan voor het recensie-exemplaar <3