Geïnspireerd door spektakel, gedragen door emotie

Dankzij So Many Pages, uitgeverji Volt en uiteraard de auteur: Pamela Sharon, ontving ik afgelopen maand een prachtig boek in mijn brievenbus. Ik had de beschrijving ervan nog niet gelezen, maar de cover en de titel deden al genoeg vermoeden dat ik dit boek wel interessant zou vinden. Het deed me ergens namelijk denken aan The Greatest Showman, een van mijn favoriete (musical)films met geweldige muziek.

Toen ik in het boek begon, bleek dat de sfeer van de film ook in het boek voelbaar was, waardoor ik uiteraard nóg enthousiaster werd. Ik heb het boek gedeeltelijk gelezen en gedeeltelijk geluisterd. Beiden een prima ervaring. De personages worden op een bijzondere en interessante manier geïntroduceerd. Door de manier waarop deze bijzondere mensen gezien en behandeld worden ga je jezelf afvragen of jij ook wel eens op een bepaalde manier over bepaalde mensen denkt of praat. Maar naast dat het dus je ogen opent op verschillende manieren, is het ook een spannend en enigszins romantisch verhaal.

De vriendschappen die ontstaan tussen de personages zijn uiteraard erg belangrijk, maar de diepere laag, over het al dan niet uitbuiten van deze bijzondere mensen, blijft ook steeds boven het verhaal hangen. Het verhaal neemt je mee naar de Victoriaanse tijd, en dat schetst Pamela Sharon erg goed doormiddel van de kleding, de gebruiken en soms ook het taalgebruik.

Naarmate het verhaal vordert worden de hints en enkele overeenkomsten naar The Greatest Showman steeds duidelijker. Het kon bijna geen toeval meer zijn en dat blijkt dan uiteindelijk ook in het nawoord van Pamela Sharon dat de film één van de grootste inspiratiebronnen was. En ondanks dat er dus overeenkomsten inzitten, zijn deze op zo’n subtiele en tegelijkertijd krachtige manier gedaan, dat het meer voelt als een verrijking dan een tekortkoming.