Prachtig boek, suf einde

Mooi verhaal dat zich grotendeels afspeelt op Tasmanië. Het wordt zo goed omschreven, dat je je zelf ook op het eiland waant en je het net zo warm krijgt als Mia.
Je krijgt een inkijkje in de lastige jeugd van Mia en Max, Mia's pleasegedrag als overlevingsstrategie en haar speciale band met buurvrouw Jo.

Ook de verhaallijn van Max is goed uitgewerkt. Ik vond zijn stukken eigenlijk nog boeiender dan die van Mia.
Zijn passie voor slangen is een interessante aanvulling. En de onmenselijke omstandigheden in St. Bartholomew's zorgde bij mij voor een berg medeleven en begrip voor een veelal onbegrepen jongen, die hierdoor levenslang is getraumatiseerd.

Het boek intrigeerde me, kon het niet wegleggen. Waar ik ging, ging 'Jij bent het licht'.

Alleen het einde snapte ik niet helemaal... eerst was het een hele uitdaging om bij Jo in de buurt te komen. Mia waadde door het water, verstopte zich meermaals in het struikgewas. Er was twijfel of Jo echt een beroerte had gehad of dat iemand daar iets mee te maken had. En dat was aan het einde van het verhaal blijkbaar niet meer van toepassing. Ze brak in bij Jo en haar man, knuffelde Jo en klom weer naar buiten. Dat gaf mij geen voldoening voor een verder zo prachtig boek! Maar, misschien heb ik het niet goed begrepen. Dat kan natuurlijk ook.