De omgeving en psychologie boeit, maar het verhaal minder

De beschrijvingen en de sfeer van het hoge noorden van Zweden waar het in de zomer niet donker wordt, worden prachtig weergegeven. Ook de toestand van Rebecka, psychisch een wrak na wat ze meemaakte in het eerste deel, wordt heel realistisch beschreven. De stukjes vanuit Anna-Maria Mella en haar rommelige gezinsleven bieden een luchtiger tegenwicht.

Maar het verhaal rammelt en kon me niet heel erg boeien. Spannend als thriller wordt het nooit. Het kabbelt wat voort met veel (op een gegeven moment zelfs storende) flash backs over de vermoorde predikant Mildred. Er komen talloze personages opdraven, maar er blijven evenveel losse eindjes over (hoe loopt het nu af met de kat van Sven-Erik?). De korte hoofdstukjes geschreven vanuit de wolvin Gele Poten zijn bijvoorbeeld verrassend intrigerend als inkijkje in een wolvenleven, maar dienen eigenlijk geen doel.

Het is onduidelijk waarom er zoveel verhaallijnen uitgezet worden; wellicht gaan ze in volgende delen verder? Voor mij is het na twee delen Rebecka Martinsson in ieder geval even genoeg.